Najliczniejszą oraz najgroźniejszą grupę roślin zachwaszczających pola uprawne tworzą tzw. chwasty segetalne, czyli gatunki, które od bardzo dawna towarzyszą roślinom uprawnym i w wyniku ciągłej selekcji doskonale przystosowały się do warunków panujących na gruntach ornych. Oprócz nich wyróżniamy tzw. chwasty ruderalne, które najczęściej zasiedlają tereny nieużytkowane rolniczo, na przykład miedze, pobocza dróg, wysypiska śmieci czy okolice zabudowań. Gatunki ruderalne również pojawiają się na gruntach ornych, stwarzając niekiedy duże zagrożenie dla upraw. Do takich chwastów należy m.in. stulicha psia, chwast niegdyś traktowany jako typowa roślina ruderalna, który jednak coraz częściej i liczniej pojawia się na plantacjach, oraz kielisznik zaroślowy, gatunek, który dopiero od niedawna zaczął zwracać na siebie uwagę rolników, coraz śmielej wkraczając na pola uprawne.

STULICHA PSIA

Stulicha psia jest jednoroczną rośliną należącą do rodziny kapustowatych (dawniej: krzyżowe). Jest to gatunek jary lub zimujący, co oznacza, że osobniki wschodzące jesienią mogą przetrwać zimę, lecz jarowizacja nie jest konieczna do wejścia w etap wzrostu generatywnego. Na północy kraju spotyka się częściej formy jare, natomiast na południu częściej ozime. Łodygę ma wyprostowaną, krótko owłosioną, na polach przeciętnie osiągającą od 20 do 80 cm wysokości. Korzeń jest palowy, wrzecionowaty. Liście są owłosione, barwy popielato-zielonej, podwójnie lub potrójnie pierzastodzielne. Kwiatostanem jest grono mierzące nawet 30-40 cm długości. Kwiaty są niewielkie, bladożółte. Owoc to łuszczyna, zawierająca drobne (ok. 0,8 mm dł., 0,4 mm szer. i 0,5 mm grub.), żółtobrunatne nasiona. Łacińska nazwa stulichy psiej to Descurainia sophia. Pierwszy człon nazwy został nadany na cześć francuskiego botanika i aptekarza Françoisa Descuraina (1658-1740), natomiast nazwa gatunkowa pochodzi od greckiego słowa sophia oznaczającego mądrość - co nawiązuje do jej rzekomych właściwości leczniczych.