Znaczna degradacja środowiska glebowego spowodowana przez intensywną uprawę roli wymusza wręcz poszukiwanie nowych technologii sprzyjających ochronie gleby i bioróżnorodności oraz odtwarzających naturalne biocenozy na obszarach intensywnej produkcji rolnej. Czynnikiem w dużym stopniu ograniczającym pozytywne efekty uprawy bezpłużnej jest obecnie stosowany nagminnie płodozmian z dużym udziałem zbóż. Rozdrobniona słoma na powierzchni gleby wywiera znaczący wpływ na zachowanie wilgotności gleby i ograniczenie wzrostu chwastów. W uprawach bezpłużnych może jednak nastąpić spadek plonów zbóż z powodu zwiększonej presji ze strony chorób grzybowych przenoszonych przez resztki pożniwne przedplonu.

WZRASTA PRESJA CHORÓB FUZARYJNYCH

Wzrost powierzchni uprawy zbóż oraz ocieplanie klimatu spowodowały nasilenie chorób fuzaryjnych. Grzyby z rodzaju Fusarium są sprawcami zgorzeli siewek, chorób podstawy źdźbła i kłosa. W Polsce najczęściej występują następujące gatunki Fusarium: F. culmorum, F. avenaceum, F. graminearum, F. poae. Pogarszają one jakość ziarna zbóż i wytwarzają liczne metabolity wtórne - mikotoksyny wykazujące działanie toksyczne dla ludzi, zwierząt i roślin. Grzyby rodzaju Fusarium występują na wielu gatunkach roślin uprawnych i chwastach. Różne gatunki Fusarium wyizolowano z buraków cukrowych, lnu, fasoli, grochu, szparagów i koniczyny czerwonej. Najczęściej spotykanymi objawami chorób fuzaryjnych w pszenicy są: zgorzel siewek, fuzaryjna zgorzel podstawy źdźbła i korzeni, fuzarioza liści i fuzarioza kłosa. Rozróżnia się zgorzel siewek przedwschodową (porażone są kiełki roślin, które ciemnieją i zamierają pod powierzchnią gleby) i po-wschodową. Porażenie zbóż może nastąpić poprzez grzybnię lub zarodniki występujące na resztkach pożniwnych przedplonu. W wyniku znacznego porażenia ziarna obserwuje się opóźnione, przerzedzone wschody lub zniekształcenie siewek zbóż, które po krótkim czasie obumierają.