Zagrożeniem dla upraw rzepaku ozimego jesienią są następujące szkodniki: pchełki ziemne, chowacz galasówek, pchełka rzepakowa, gnatarz rzepakowiec, mszyca kapuściana, miniarka kapuścianka i śmietka kapuściana, tantniś krzyżowiaczek i rolnice. Żerowanie ich powoduje osłabienie i nieprawidłowy rozwój roślin, które narażone są na niekorzystne warunki klimatyczne w okresie zimy i wczesnej wiosny. Obecnie szkodniki te mają w naszym kraju znaczenie lokalne, ale według przewidywań mogą stać się szkodnikami ważnymi w uprawie rzepaku ozimego.

Chowacz galasówek

Chrząszcze barwy czarnej, niekiedy z odcieniem brunatnym, długości 2–3 mm. Głowa – jak u wszystkich chowaczy – zakończona długim ryjkiem, z kolankowato zgiętymi czułkami. Zaniepokojone chrząszcze – podobnie jak inne gatunki chowaczy – nieruchomieją, podginają kończyny pod spód ciała i spadają z roślin. Larwa żółtawa z brązową głową, łukowato zgięta, beznoga, długości do 5 mm. Na rzepaku ozimym chrząszcze pojawiają się już w sierpniu i do listopada składają jaja do szyjki korzeniowej roślin. Larwy żerują w pojedynczych lub zbiorowych wyroślach (galasach). Żerowanie kilku larw na jednej roślinie hamuje rozwój rośliny i może niekorzystnie wpływać na przezimowanie roślin.

Gnatarz rzepakowiec

Jest to owad błonkoskrzydły, długości 6–8 mm (rozpiętość skrzydeł 20 mm), barwy pomarańczowej, z głową, czułkami, rysunkiem na tułowiu i przednim brzegiem skrzydeł barwy czarnej. Larwy są początkowo szarozielone z czarną głową, później aksamitnoczarne, budową podobne do gąsienic motyli, lecz z 11 parami odnóży. Dorosłe mają do 2 cm długości.

Szkody wyrządzają larwy zjadające liście, gdy występują licznie  powodują gołożery. Na rzepaku ozimym larwy żerują głównie jesienią, zwykle do wystąpienia pierwszych przymrozków. Długa, ciepła jesień przedłuża okres żerowania larw, co zwiększa powodowane szkody.

W ostatnich kilku latach obserwuje się częstsze i liczniejsze występowanie gnatarza rzepakowca, zmuszające do podejmowania chemicznej ochrony upraw.

Miniarka kapuścianka