Najważniejszymi szkodnikami zbóż występującymi jesienią są: drutowce, rolnice, lenie, łokaś garbatek, śmietka ozimówka i mszyce jako wektory chorób wirusowych. Problem zwalczania szkodników zbóż o ekonomicznym znaczeniu wyłonił się wraz ze zmianami w technologii uprawy. Intensywna ochrona przed chwastami i chorobami oraz obfite nawożenie sprzyjają rozwojowi różnych gatunków owadów.

Intensyfikacja uprawy zbóż, zmiany w agrotechnice i strukturze zasiewów, powszechne stosowanie pestycydów, jak również zmiany klimatyczne stały się przyczyną coraz częściej występującego zagrożenia ze strony mało znanych, mniej ważnych szkodników. Żyły one od wielu lat w łanach zbóż, nie powodując żadnych strat. W tabeli (na stronie obok) podano różne metody i sposoby ochrony zbóż przed tymi szkodnikami.

larwy drutowcow.jpg

Autor: M. Mrówczyński

Opis: Larwy drutowców.

DRUTOWCE
Larwy chrząszczy z rodziny sprężykowatych nazwano tak z uwagi na ich charakterystyczną budowę ciała. Występują w całym kraju, zasiedlając i uszkadzając wiele gatunków roślin uprawnych, przede wszystkim jednak zboża, motylkowate, buraki, ziemniaki i kukurydzę.

Występują w glebach dość zwięzłych, próchnicznych, typu czarnych ziem. Unikają gleb bielicowych i zasobnych w fosfor i potas. Drutowce najliczniej pojawiają się na plantacjach uprawianych po zagospodarowaniu łąk, pastwisk, wieloletnich upraw motylkowatych i traw, a także na glebach pozostawionych w ugorze przez wiele lat.

Wylot chrząszczy z gleby odbywa się od wiosny do jesieni. Samica składa jaja (100–300 sztuk) do gleby na głębokość 5 cm. Z nich po mniej więcej 5 tygodniach wylęgają się larwy, które żyją w glebie przez 5 lat. Najbardziej szkodliwe są drutowce w 3. i 4. roku rozwoju. Wówczas, jeśli ich jest dużo, potrafią w krótkim czasie zniszczyć zasiedlone rośliny.