Naukowcy z IOR PIB w Poznaniu z zakładu Mikologii w składzie: Ilona Świerczyńska, Agnieszka Perek, Katarzyna Pieczul, Ewa Jajor w warunkach laboratoryjnych porównali skuteczność ograniczania wzrostu izolatów grzyba Sclerotinia sclerotiorum przez substancje czynne fungicydów z różnych grup chemicznych stosowanych powszechnie w ochronie rzepaku.

W badaniach wykorzystano 60 izolatów S. sclerotiorum, które zbierane były w latach 2011–2015 na terenie całej Polski. Wszystkie badane kultury grzybów hodowano na specjalnie przygotowanych do takich doświadczeń pożywek, które zawierały różne (4 rodzaje) stężenia badanych substancji czynnych. W doświadczeniu wykorzystano 5 substancji czynnych stosowanych w ochronie rzepaku: azoksystrobina (strobiluryny), boskalid (anilidy), prochloraz (imidazole), tebukonazol (triazole) oraz tiofanat metylowy (benzimidazole).

Po przeprowadzeniu doświadczenia poddano ocenie wrażliwość izolatów Sclerotinia sclerotiorum na badane substancje czynne fungicydów. Oceniano procent hamowania wzrostu kolonii oraz obserwowano termin pojawienia się sklerocjów (przetrwalników grzyba).

Jakie naukowcy uzyskali wyniki? Otóż, spośród zastosowanych substancji czynnych najsilniej wzrost kolonii S. sclerotiorum ograniczały prochloraz oraz tebukonazol. W najmniejszym stopniu wzrost kolonii grzyba hamowała azoksystrobina. Zastosowane substancje czynne w niższych stężeniach: 1, 5 i 10 ppm nieznacznie opóźniły proces wytwarzania sklerocjów, z wyjątkiem tiofanatu metylowego w stężeniu 10 ppm. Dodatek boskalidu, prochlorazu i tiofanatu metylowego w dawce 25 ppm doprowadził do całkowitego zahamowania wytwarzania sklerocjów u 45–96,7 proc. badanych izolatów.

 

Podobał się artykuł? Podziel się!