Część chorób łubinu wąskolistnego występuje tylko lokalnie, ale niektóre z nich są bardziej rozpowszechnione i w latach epidemii mogą powodować znaczne straty. Średnie szkody spowodowane wystąpieniem chorób w uprawie łubinu są szacowane na ok. 10-15 proc., natomiast epidemiczne wystąpienie danego sprawcy choroby może spowodować lokalnie straty dochodzące nawet do 80-90 proc. plonu.

Występowanie chorób w poszczególnych latach zależy od fazy rozwojowej roślin oraz wielu czynników agrotechnicznych, do których należą: odmiana, zdrowotność nasion użytych do siewu, płodozmian, sposób uprawy, zastosowana ochrona. Często jednak na pojawienie się i rozmiar epidemii znacznie większy wpływ ma rejon uprawy i związane z nim warunki pogodowe w czasie wegetacji. Najlepsze warunki do rozwoju chorób grzybowych to obfite i częste opady oraz wysoka temperatura.

CHOROBY GRZYBOWE O NAJWIĘKSZYM ZNACZENIU

Fuzaryjne więdniecie łubinu, czyli fuzarioza łubinu, należy do najgroźniejszych chorób. Pojawia się w czerwcu, kiedy rośliny kwitną i zawiązują strąki. Tkanka w obrębie szyjki korzeniowej gnije, a na przekroju pędu widoczne jest ciemnienie wiązek naczyniowych. Na łodygach natomiast pojawiają się brunatne - najczęściej podłużne plamy, a na ich powierzchni w czasie wilgotnej pogody widoczny jest nalot grzybni z zarodnikami. Przy silnym porażeniu rośliny więdną i żółkną, a ich liście z czasem całkowicie usychają. Rośliny porażone tymi grzybami można łatwo wyciągnąć z gleby. Przy silnym porażeniu nie zawiązują strąków lub zawiązują strąki ze słabo wykształconymi nasionami. Chorobie sprzyjają wysokie temperatury powietrza przy jednocześnie wysokiej wilgotności powietrza i gleby. Grzyb wywołujący tę chorobę przenosi się za pośrednictwem nasion.

Szara plamistość liści łubinu, znana też jako opadzina liści łubinu, jest równie ważną chorobą. Porażeniu ulegają liście, strąki, niekiedy łodygi, w pewnym stopniu nasiona oraz wyrastające z nich siewki. Objawy pojawiają się w lipcu. Począwszy od najstarszych (dolnych) liści pokazują się na nich okrągłe, najpierw jasne i wodniste plamy o średnicy 2-6 mm. Z czasem przebarwiają się one na kolor szaroniebieski lub szarobrunatny z ciemniejszym obrzeżeniem. Wystąpienie 2-3 plamek na liściu powoduje jego odpadanie, natomiast ogonek liściowy pozostaje najczęściej przy łodydze. Plamy na łodygach i strąkach są okrągłe, o średnicy 1-3 mm, początkowo barwy czerwonobrunatnej, a później ciemniejące. Natomiast łodygi są zbrunatniałe i pogięte, a strąki przeważnie sczerniałe i puste (z wyjątkiem strąków najstarszych na pędzie głównym). W wyniku wystąpienia choroby część roślin zamiera przedwcześnie. Te, które przeżyją, wydają nasiona drobne i pomarszczone. Siewki z nich wyrosłe są karłowate, pogięte, mają zbrunatniałą i przewężoną łodygę.