Najlepszym sposobem zapobiegania pojawienia się biotypów odpornych jest stosowanie pestycydów z różnych grup chemicznych. Zmiana środka chemicznego to nie zawsze to samo co zmiana substancji aktywnej. Istnieje cała gama pestycydów zawierająca określoną substancję aktywną, a różniąca się jedynie nazwą handlową i producentem.

Przykładowo według wyszukiwarki środków ochrony roślin dostępnej na stronie MRiRW obecnie zarejestrowanych w samym rzepaku ozimym są 33 preparaty na bazie tebukonazolu i 11 zawierających w swym składzie prochloraz.

Rekordzistą jest glifosat. Aktualnie mamy do wyboru  63 preparaty oparte na tej substancji aktywnej. Wiele z nich w zasadzie różni się tylko ceną.

Glifosat jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych chwastobójczych substancji aktywnych. Pierwsze przypadki oporności na tę substancję wystąpiły w Europie głównie w winnicach i sadach. W ostatnim sezonie również w Szwajcarii odnotowano przypadek odporności na herbicyd zawierający glifosat – poinformowali nie dawno przedstawiciele Instytutu Badawczego Agroscope. Odporna na tą substancję okazała się życica mieszańcowa rosnąca w winnicach, w których od lat stosowano herbicydy na bazie glifosatu.

Integrowana ochrona roślin nakłada na rolników obowiązek  by zapobiegać skutkom odporności agrofagów. By sprostać tym wymaganiom powinno się  przestrzegać następujące zasady:

- z danej grupy chemicznej należy wybierać substancje aktywne o najlepszej skuteczności w stosunku do zwalczanego patogena,
- należy zwrócić uwagę, by substancje aktywne z różnych grup chemicznych były używane raz w danym sezonie,
- termin zabiegu należy dostosować do momentu  przekroczenia przez szkodnika progu ekonomicznej szkodliwości,
- należy stosować środki ochrony roślin w dawkach zalecanych, zgodnie z etykietą-instrukcją stosowania.

Podobał się artykuł? Podziel się!