Sucha zgnilizna kapustnych należy do najgroźniejszych chorób rzepaku. Chorobę najłatwiej zaobserwować na liściach. Występuje ona jednak także na pędach i to tam jest szczególnie groźna. Szyjka korzeniowa porażona przez suchą zgniliznę nie przewodzi substancji pokarmowych, trwale odcięte jest dostarczanie wody do nadziemnych części roślin. Porażone rośliny mogą nie przetrwać zimy, a nawet jeśli im się to uda, to wydają mało i do tego zainfekowanych grzybem nasion, przedwcześnie kończą wegetację i wylegają.

Zaobserwowanie nekrotycznych plam na liściach, pędzie głównym oraz bocznych rozgałęzieniach, w dolnych częściach świadczyć będzie o infekcji chorobowej. Plamy obserwuje się na roślinie ok. kilkanaście centymetrów nad ziemią. Są brązowe lub szare, z widocznymi czarnymi zarodnikami grzyba (piknidia). Objawy wywołuje sprawca choroby, grzyb L. biglobosa. Niżej, ok. 5-15 cm od podłoża, u podstawy łodygi obserwować można brązowe lub brunatnobrązowe plamy z czarnymi owocnikami, powodowane przez drugiego sprawcę suchej zgnilizny kapustnych, grzyb L. maculans.

Oprysk wykonuje się zazwyczaj począwszy od fazy 4. liścia rzepaku (BBCH 14) do fazy 8. liścia (BBCH 18). O momencie wykonania go decyduje sytuacja fitosanitarna plantacji, a także informacje o zagrożeniu chorobą dostarczane w komunikatach SPEC opracowywanych przez Instytut Ochrony Roślin. Jeśli wskazują one na wysokie stężenie zarodników grzybów (L. biglobosa i L. maculans) wywołujących chorobę, oznacza to konieczność natychmiastowego przeprowadzenia zabiegu. Gdy komunikaty SPEC nie są wykorzystywane, stwierdzenie objawów chorobowych na 10 proc. roślin jest sygnałem do zastosowania preparatu grzybobójczego.

CHEMIA NA GRZYBY

W ochronie chemicznej przed suchą zgnilizną kapustnych wykorzystuje się przede wszystkim preparaty triazolowe (tab.). Związki te wpływają na biosyntezę ergosterolu, który jest ważnym składnikiem błon komórkowych grzybów. Zakłócenie jego syntezy powoduje ich zamieranie. U roślin uprawnych, np. rzepaku ozimego, powodują przemianę ent-kaurenu w kwas ent-kauronowy będący prekursorem giberelin, stąd ich działanie regulujące budowę morfologiczną. Preparaty triazolowe i ich mieszaniny stosuje się w temperaturze 10-12oC, najczęściej wykorzystywanymi substancjami czynnymi są: tebukonazol i metkonazol. W chłodniejsze dni w okresie jesiennym sięga się po benzimidiazole, które zaburzając proces tworzenia białka globularnego β-tubuliny, zakłócają podziały mitotyczne komórek grzybów.