Zabieg chemiczny chroniący przed alternariozą ziemniaka jest w dalszym ciągu najskuteczniejszą metodą eliminacji tej choroby. Wybranie fungicydu, który efektywnie zmniejszy jej występowanie, nie jest zadaniem prostym. Wybierając środek chemiczny, większość kieruje się ceną. Nie powinno być to jedyne kryterium. Zdecydowanie najważniejsza jest skuteczność zastosowanego środka.

Od kilkunastu lat zwiększa się znaczenie grzybów z rodzaju Alternaria. Działania wybranych substancji czynnych w ograniczaniu alternariozy analizował dr Jerzy Osowskiego z Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, Zakład Nasiennictwa i Ochrony Ziemniaka w Boninie. Wyniki doświadczenia zostały opublikowane w "Biuletynie Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin" nr 271. Kryterium wyboru substancji czynnych stanowiła powszechność ich stosowania.

SPRAWDZENIE SKUTECZNOŚCI

Doświadczenie przeprowadzono na bardzo wczesnej odmianie jadalnej ziemniaka Bard, badając cztery grzybobójcze substancje czynne:

  • fluazynam - związek z grupy pochodnych aniliny działający w roślinie systemicznie, o działaniu kontaktowym;
  • mankozeb - związek z grupy ditiokarbaminianów o działaniu kontaktowym;
  • cymoksanil (związek z grupy iminoacetylomoczników ) + famoksat (związek z grupy oksazolidyn) o działaniu wgłębnym i kontaktowym;
  • metalaksyl-M (związek z grupy fenyloamidów i związek) + mankozeb (związek z grupy ditiokarbaminianów) o działaniu układowym i kontaktowym;
  • chlorowodorek propamokarbu (związek z grupy pochodnych kwasu karbaminowego) + fluopikolid (związek z grupy acylpikolidów) o działaniu systemicznym i wgłębnym.

Ochronę chemiczną przeciwko alternariozie ziemniaka rozpoczynano w momencie wystąpienia pierwszych objawów choroby na dolnych liściach ziemniaka i kontynuowano do momentu całkowitego zniszczenia części nadziemnej roślin na wariancie kontrolnym. W okresie wegetacji prowadzono w odstępach 7-10-dniowych obserwacje tempa rozwoju choroby, notując poziom zniszczenia powierzchni asymilacyjnej. Zbiór przeprowadzano w I dekadzie września, a następnie oceniano plon bulw oraz jego jakość.

WNIOSKI

Spośród badanych substancji czynnych największą skutecznością odznaczył się preparat zawierający fluazynam, związek z grupy pochodnych anilin oraz preparat zawierający chlorowodorek propamokarbu (związek z grupy pochodnych kwasu karbaminowego) + fluopikolid (związek z grupy acylpikolidów). Powyższe wyniki potwierdzają prawidłowość, że w początkowym okresie infekcji dobrze sprawdzają się preparaty o działaniu systemicznym i wgłębnym, a następnie wykorzystywane są preparaty kontaktowe.