Buraki cukrowe mają duże wymagania pokarmowe. Pod ich uprawę przeznacza się najżyźniejsze gleby zaliczane do kompleksów: pszennego bardzo dobrego (kompleks 1), pszennego dobrego (kompleks 2), rzadziej żytniego dobrego (kompleks 5). Gleby żyzne nie są jednakowo zasobne w składniki pokarmowe. Nawet gleby zaliczane do tego samego kompleksu mogą różnić się znacznie zawartością dostępnych form i składników. Aby poznać aktualną zasobność gleby, należy wykonać analizę chemiczną.

Rróżne metody
W stacjach chemiczno-rolniczych do analizy gleby stosuje się dwie metody: Egnera-Riehma (tzw. rolniczą) i uniwersalną – Nowosielskiego (tzw. ogrodniczą). Metodą Egnera-Riehma można w glebie oznaczyć zawartość tylko dwóch składników, tj. fosforu i potasu. Mimo że metoda ta jest przestarzała i mało skuteczna, to większość analiz glebowych nadal wykonuje się tą metodą. Metoda Egnera-Riehma ma kilka podstawowych wad. Przede wszystkim jej wyniki są mało zgodne ze stanem odżywiania roślin fosforem i częściowo potasem. Z tego względu nie opracowano dla niej ścisłych liczb granicznych, mimo że jest ona stosowana od kilkudziesięciu lat.

Stacje chemiczno-rolnicze do analiz gleb ogrodniczych i różnych podłoży stosują metodę uniwersalną. Za jej pomocą można jednocześnie we wspólnym wyciągu oznaczyć dostępne formy podstawowych makroskładników (azot amonowy i azotanowy, P, K, Mg, Ca i Na). Metoda uniwersalna spełnia wszystkie warunki do wykonywania analiz: jest prosta, szybka i nie stwarza trudności technicznych oraz nadaje się do seryjnych oznaczeń. Ponadto zaletą jej jest również to, że uzyskane wyniki analiz glebowych dobrze korelują (są zgodne) ze stanem odżywienia roślin. W Instytucie Przemysłu Cukrowniczego ze względu na wiele zalet metody uniwersalnej przystosowano ją do określania potrzeb nawożenia buraków cukrowych.

Liczby graniczne
Na podstawie kilkudziesięciu doświadczeń polowych z nawożeniem buraków cukrowego w różnych warunkach klimatyczno-glebowych Polski opracowano zawartości graniczne dolne dostępnych form składników warstwy uprawnej gleby w okresie intensywnego wzrostu roślin. Według wyceny metodą uniwersalną w przeliczeniu na 1 dm3 gleby jest to: 110 mg azotu azotanowego, 20 mg P, 130 mg K, 40 mg Mg oraz zawartości krytyczne dolne mineralnych form składników w części wynikowej (ogonki liściowe). W okresie intensywnego wzrostu w przeliczeniu na powietrznie suchą masę wyrażoną w procentach jest to: 1,30 proc. azotu azotanowego, 0,16 proc. P, 8,50 proc. K i 0,16 proc. Mg.