Różnorodność warunków pogodowych, glebowych oraz właściwości odmian sprawiają, że zaleceń agrotechnicznych nie należy stosować na podstawie terminów czasowych.  Dlatego decyzje o wykonaniu zabiegu trzeba podejmować w oparciu o ocenę plantacji. Trzeba pamiętać, aby każdą plantację traktować w sposób indywidualny, bo warunki, które na niej panują, są zwykle nieco inne niż na sąsiedniej. 

Aby ocenić plantację buraków cukrowych, trzeba znać określone stadia rozwojowe roślin. W starych krajach UE od wielu lat stosuje się ujednoliconą skalę dla określenia wzrostu roślin uprawnych i chwastów. Nasze wejście do Wspólnoty wymusza stosowanie przyjętych tam standardów, w tym również systemu określania stadiów rozwojowych według skali BBCH. Skala ta jest oparta na podziale rozwoju roślin na 10 dużych faz, tzw. makrostadiów (0–9). Z kolei każda taka jednostka dzieli się na 10 podrzędnych, dwucyfrowych stadiów (mikrostadia). Kod pozwala dokładnie określić stadia rozwojowe roślin w okresie wegetacji. Dzięki temu możliwe jest porównywanie rozwoju roślin w różnych warunkach. Ułatwiona jest również wymiana informacji i doradztwo rolnicze.

Kiełkowanie. Faza kiełkowania zaczyna się pęcznieniem nasienia i kończy się pojawieniem kiełka nad powierzchnią gleby. Uszkodzenia korzeni w tym czasie prowadzą do strat, których nie można później nadrobić.

Rozwój liści. W pierwszym roku wegetacji rozwój liści buraków rozpoczyna się w stadium liścieni i trwa do zbioru. Dla rolnika ważne jest pierwsze dziewięć liści, chociaż roślina wytwarza ich do sześćdziesięciu. W miarę upływu czasu dolne liście zamierają i ich liczba się zmniejsza.

Wzrost rozety. Faza ta obejmuje rozwój rozety liści aż do zwarcia międzyrzędzi.

Rozwój korzenia spichrzowego. Wraz z rozwojem siódmego lub ósmego liścia rozpoczyna się  rozbudowywanie korzenia spichrzowego. Od dwunastego liścia zwiększa się objętość korzenia i rośnie w nim zawartość cukru. Trudno jest jednak oszacować rozwój korzenia podczas wegetacji.