Od roku 2005 w krajowym rejestrze znajdowało się około 70 odmian buraka, pochodzących z dwóch krajowych i ośmiu zagranicznych firm hodowlano-nasiennych. Około 3/4 całego zestawu odmian zarejestrowano w ostatnim 5-leciu, w tym 13 wiosną roku 2005 (starsze odmiany – z lat rejestracji poprzedniej dekady – mają już znikome znaczenie w produkcji). Wpis odmian do rejestru poprzedzono dwuletnią serią badań urzędowych, w których oceniano plon, jakość technologiczną, stopień podatności na choroby i polową zdolność wschodów, a w niezależnym doświadczeniu także odrębność, wyrównanie i trwałość odmian. Nowe odmiany nie tylko dają większe plony korzeni i cukru, ale są też odporniejsze na rizomanię, chwościka buraka oraz inne choroby liści i korzeni.

Porównanie aktualnej wartości odmian znanych już plantatorom i cukrownikom z odmianami nowo zarejestrowanymi, które w większym udziale dopiero będą oferowane do uprawy, odbywa się w porejestrowych doświadczeniach odmianowych. W latach 2004 i 2005 doświadczenia takie prowadzone były w 12 miejscowościach na terenie kraju, w głównych rejonach uprawy buraka. W związku z sygnalizowanym zagrożeniem plantacji przez rizomanię (zwłaszcza na południu kraju, gdzie częściej występują warunki sprzyjające rozwojowi tej choroby) już w roku 2004 system PDO buraka został zmodyfikowany: oprócz dotychczasowych doświadczeń standardowych, tj. na glebach nieskażonych rizomanią, założono dwa (2004 r.) i trzy (2005 r.) doświadczenia specjalne na polach, na których w ubiegłych latach stwierdzano tę chorobę. W serii standardowej roku 2005 oceniano 20 odmian, w tym siedem nowo zarejestrowanych. U dwóch odmian hodowcy deklarowali tolerancję na rizomanię. W serii trzech doświadczeń specjalnych oceniano 16 odmian: 14 z deklarowaną tolerancją na rizomanię oraz – dla porównania – dwie odmiany bez takiej tolerancji.