Gnicie korzeni buraków zależy w dużym stopniu od pogody. Do ich wystąpienia przyczyniają się przede wszystkim nadmierne opady wiosną i latem, w połączeniu z wysoką temperaturą (ponad 30 st.C). Właśnie takie warunki spowodowały masowe wystąpienie w 2001 r. zgnilizn w rejonie Cukrowni Kazimierza Wielka (Świętokrzyskie). Ich nasileniu sprzyja także niewłaściwa struktura, zasobność i zaburzone stosunki wodno-powietrzne w glebie (podeszwa płużna, brak substancji organicznej, niedobory makro- i mikroelementów) oraz patogeny, zasiedlające glebę. Infekcji sprzyjają wszelkie formy osłabienia odporności roślin (uszkodzenia korzeni przez szkodniki, przebyte wcześniej przez roślinę choroby – zgorzel siewek, niskie pH, niedobór mikroelementów).

Patogeny powodujące gnicie korzeni mogą atakować rośliny przez cały okres wegetacji, ale pojawiają się najczęściej od drugiej połowy czerwca. Przy bardzo dużym porażeniu następuje całkowite zniszczenie rośliny. Nadgnite korzenie są także bardzo dużym problemem podczas przechowywania korzeni w pryzmach na polu. Są one wtedy źródłem zakażenia i mogą być przyczyną znacznych strat. Utrudniają także produkcję cukru.

Sprawcy

Zgnilizny korzeni powodowane są przez przede wszystkim przez dwa grzyby: Rhizoctonia solani (wywołuje brunatną zgniliznę) i Aphanomyces cochlioides (wywołuje zgorzel).  Często oba patogeny występują jednocześnie na tym samym korzeniu. Przy porażeniu  przez R. solani początkowo gniją części korzenia położone bliżej powierzchni gleby, potem proces obejmuje całą powierzchnię boczną i patogen wnika w głąb tkanek, liście buraka tracą turgor, w korzeniu tworzą się głębokie pęknięcia, a zgniła tkanka zapada się. Głowa wraz z nasadą rozety liściowej ulegają zniszczeniu, a silnie uszkodzone rośliny zasychają. W wypadku wystąpienia A. cochlioides dochodzi do tzw. zgnilizny wierzchołkowej. Jejobjawy to gnicie od wierzchołka wzrostu korzenia, niekiedy także od bocznych powierzchni korzenia. Chora tkanka początkowo ma kolor jasnobrązowy i brązowy, silnie porażone korzenie murszeją, następuje utrata turgoru i żółknięcie liści. Nieuszkodzone pozostają często jedynie wystające ponad powierzchnię gleby głowy korzeni.

Naukowcy znajdują także nowych sprawców. Na przykład w 2006 r. na plantacjach buraków cukrowych zidentyfikowano silne występowanie grzyba Rhizopus arrhizus, który w sprzyjających warunkach pogodowych i przy słabej odporności buraków może wykazywać patogeniczność w stosunku do roślin buraka, wywołując zgniliznę korzeni