Bakterioza pierścieniowa ziemniaka, której sprawcą jest bakteria Clavibacter michiganensis subsp. sepedonicus (Cms), w państwach członkowskich UE ma status kwarantannowy, a więc podlega obowiązkowi zwalczania z urzędu. W Polsce jej zwalczanie jest regulowane przepisami ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (Dz. U. z 2004 r., nr 11, poz. 94, ze zm.) i rozporządzenia ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 13 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych sposobów postępowania przy zwalczaniu i zapobieganiu rozprzestrzenianiu się bakterii Clavibacter michiganensis subsp. sepedonicus (Dz. U. nr 75, poz. 709). W przypadku wykrycia organizmu szkodliwego podejmowane są działania administracyjne, określone w powyżej podanych aktach prawnych.

Szkodliwość
Bakterioza pierścieniowa ziemniaka może być przyczyną poważnych strat gospodarczych. Mogą to być straty bezpośrednie – związane z obniżeniem plonu, co jest następstwem zamierania roślin i gnicia bulw, bądź pośrednie – wynikające z dyskwalifikacji plantacji oraz zakazu eksportu i dystrybucji ziemniaków wewnątrz kraju.

Choroba jest bardzo trudna do wyeliminowania. Dotychczas żaden z krajów, gdzie wystąpiła choroba, nie odniósł pełnego sukcesu w zniszczeniu sprawcy choroby. Często w gospodarstwach, w których zwalczono chorobę, po kilku latach stwierdzano następne jej przypadki. Tłumaczy się to tym, że u pewnych odmian ziemniaków choroba rozwija się powoli, odmiany te są nosicielami bakterii (tzw. odmiany tolerancyjne). Przyczyną rozwoju choroby było także zaniechanie, po latach intensywnych działań, przestrzegania procedur fitosanitarnych (USA, Kanada). Szerzenie się bakterii następowało poprzez pojazdy transportujące ziemniaki.
Walce z chorobą nie sprzyja funkcjonujący w Polsce system uprawy, charakteryzujący się bardzo małym stosowaniem kwalifikowanych sadzeniaków. Prowadzenie produkcji ziemniaków w setkach tysięcy gospodarstw znacznie utrudnia ograniczenie choroby do takiego stopnia, by nie powodowała ona znacznych strat gospodarczych.