Zespół naukowców w składzie Sobczak Joanna, Lemańczyk Grzegorz oraz Maryjaszczyk Ewa dokonało porównania dostępności środków do ochrony ziemniaka w Polsce i krajach sąsiednich należących do Unii Europejskiej (Niemcy, Czechy, Słowacja, Litwa). Źródłem danych były oficjalne rejestry środków ochrony roślin, dostępne na stronach internetowych instytucji odpowiedzialnych za rejestrację w poszczególnych państwach członkowskich.

Polska posiada największy areał ziemniaka wśród państw Unii Europejskiej – 320 tys. ha. Niemcy zajmują drugie miejsce z areałem 235,5 tys. ha. Ziemniak jest powszechnie uprawiany także w innych krajach sąsiadujących z Polską. Zgodnie z danymi Eurostatu (2017) powierzchnia uprawy ziemniaka wynosiła: 23,41 tys. ha w Czechach, 21,2 tys. ha na Litwie i 8,27 tys. ha na Słowacji.

Najwięcej preparatów do ochrony ziemniaka zarejestrowanych jest w Czechach, gdzie areał uprawy ziemniaka jest ponad 10-krotnie mniejszy w porównaniu z Polską czy Niemcami. Wśród analizowanych państw w Czechach dostępnych jest najwięcej herbicydów oraz insektycydów, a w Polsce jest najwięcej fungicydów – czytamy w publikacji.

Liczbowa dostępność środków ochrony roślin niestety nie pokrywa się z ich większą różnorodnością. Na przykład wśród analizowanych państw członkowskich najwięcej insektycydów zarejestrowanych jest w Czechach, jednak różnorodność środków największa jest w Niemczech ze względu na większą liczbę grup chemicznych substancji czynnych oraz ich mechanizmów działania.

Przyglądając się poszczególnym grupom agrochemikaliów można zauważyć, że najwięcej fungicydów zarejestrowanych jest w Polsce. Znaczną część fungicydów, we wszystkich krajach stanowią formulacje zawierające dwie substancje czynne, różniące się mechanizmem działania. Najmniej substancji oraz grup chemicznych odnotowano na Litwie, a najwięcej w Czechach. Podczas analizy stwierdzono również, że nie we wszystkich krajach dostępne są takie same substancje czynne. W ochronie przed patogenami we wszystkich analizowanych państwach stosowane są: azoksystrobina, cyjazofamid, cymoksanil, difenokonazol, dimetomorf, famoksat, fluazynam, fluopikolid, mandipropamid, mankozeb, metalaksyl-M, miedź, pencykuron oraz propamokarb. Pozostałe substancje stosuje się jedynie w wybranych krajach, a część z nich tylko w jednym państwie, a są to: iprodion (LT), maneb (DE), grzyb Coniothyrium minitans (DE), metalaksyl (PL), fludioksonil (SK), karboksyna (CZ), tiuram (CZ), tolchlofos metylowy (CZ), bakteria Pseudomonas sp. (CZ), propikonazol (LT) i fenpropidyna (LT).