W ostatnim czasie następuje stosunkowo szybki wzrost cen podstawowych doglebowych nawozów mineralnych. Z kolei ziemniak charakteryzuje się dość dużymi potrzebami pokarmowymi i mniejszym wykorzystaniem składników zawartych w nawozach, w porównaniu do innych gatunków roślin uprawy polowej. Te aspekty ekonomiczno-przyrodnicze w określonych warunkach przyczyniać się mogą do zakłócania prawidłowego stanu odżywienia roślin i w konsekwencji obniżać plon. Ponadto w okresie wegetacji roślin układ czynników pogodowych (obfite opady na przemian z okresową suszą glebową, wysoka temperatura powietrza itp.) w znacznym stopniu oddziałując na glebę, mogą wywołać trudności w pobraniu przez rośliny zastosowanych na podstawie analizy gleby składników. Objawiać się to może w widoczny sposób na roślinach, ale nie musi. Zawsze jest jednak w takim wypadku przyczyną obniżenia plonu bulw. Spostrzeżenie to uzasadnia uzupełnienie niedoborów poprzez aplikację nalistną.

Uwzględniając ilości pobieranych przez rośliny składników, dzieli się je na: makroelementy (azot, fosfor, potas, wapń, magnez, siarka), pobierane w stosunkowo dużych ilościach, oraz mikroelementy (cynk, mangan, miedź, bor, żelazo, molibden), pobierane przez rośliny w bardzo niewielkich ilościach, które jednak niezbędne są do prawidłowego rozwoju i plonowania. Z uwagi na fakt, że zapotrzebowanie na makroelementy wahać się może od kilku do kilkudziesięciu kg/ha, pobieranie ich odbywa się głównie poprzez system korzeniowy. Z tego powodu nalistne stosowanie tych składników w okresie wegetacji stanowić może jedynie niewielki procent uzupełnienia dawki podstawowego nawożenia doglebowego.

Zapotrzebowanie roślin na mikroelementy wynosi od kilku do kilkunastu g/ha i skuteczniejszym sposobem pokrycia potrzeb pokarmowych roślin na te składniki może być nalistne dokarmianie, niż doglebowe ich stosowanie. Ponadto w niektórych fazach rozwojowych roślin składniki pokarmowe, zarówno makro-, jak i mikroelementowe pobierane są szczególnie intensywnie i nie zawsze tradycyjne nawożenie doglebowe gwarantuje dostępność ich dla roślin.

W przypadku roślin ziemniaka wysokie zapotrzebowanie na składniki pokarmowe rozpoczyna się już w okresie tworzenia bulw na stolonach (tuberyzacji), co odpowiada fazie wzrostu części nadziemnej poprzez zwieranie się roślin w rzędach, ale najbardziej intensywne pobieranie składników przypada na okres przyrostu masy bulw, co oznacza, że w zależności od wczesności odmiany warunki sprzyjające stosowaniu składników dolistnie występują w dość długim przedziale czasowym, od czerwca nawet do początku sierpnia.