W ubiegłym roku w badaniach PDO z burakami założono dwie serie doświadczeń: jedną w warunkach normalnych i jedną w warunkach zagrożenia rizomanią, czyli choroby wirusowej przenoszonej przez grzyba bytującego w glebie. W pierwszej serii oceniono 20 odmian, a w drugiej – 16.

Bez rizomanii

W warunkach normalnych wyższe plony korzeni w porównaniu z wzorcem, czyli od średniej ze wszystkich badanych odmian, dało 10 odmian (Esperanza, Canyon, Balladyna, Giraf, Jabeta, Jambus, Opolska, Torino, Marcepan i Zosia), 3 miało taki sam plon jak średnia  (Aldona, Soplica i Susanna), a 7 – plonowało gorzej (Poljana, Bruno, Jovita, Kevata, Raketa, Tunika i Traviata). Różnica w plonie korzeni między najlepszą a najgorszą odmianą wyniosła 10 proc. wzorca, czyli 8,3 t/ha.

Większą niż średnią zawartość cukru miało 10 odmian (Raketa, Traviata, Tunika, Aldona, Kevata, Poljana, Torino, Balladyna, Jabeta i Jovita), 2 taką samą (Giraf i Opolska), a 8 – mniejszą (Bruno, Marcepan, Soplica, Jambus, Zosia, Canyon, Susanna i Esperanza). Różnica w zawartości cukru między najlepszą a najgorszą odmianą wyniosła 1,4 proc.

Pod względem plonu technologicznego cukru 10 odmian było lepszych od średniej (Giraf, Jabeta, Aldona, Balladyna, Canyon, Opolska, Esperanza, Marcepan, Poljana i Torino), 2 tak jak średnia (Jambus i Raketa), a 8 – gorszych (Soplica, Zosia, Bruno, Jovita, Kevata, Susanna, Traviata i Tunika). Różnica pomiędzy najlepszą a najgorszą odmianą w tym zakresie wyniosła 7 proc. wzorca, czyli 0,93 t/ha.

Z rizomanią

Na glebach zarażonych wirusem rizomanii średnie plony korzeni były o 7 t/ha mniejsze niż na glebach, na których nie stwierdzono występowania tej choroby. Tak małe obniżenie plonu było możliwe tylko dzięki temu, że z 16 badanych odmian tylko 2 (Jovita i Poljana) były to odmiany nietolerancyjne na rizomanię. Wszystkie pozostałe odmiany z wyjątkiem Picasso dały taki sam plon korzeni jak średnia, albo nawet lepszy. Szczególnie dobrze plonowała odmiana Leopard.