Wysoki, dobrej jakości plon bulw ziemniaków uprawianych zarówno na wczesny zbiór, jak i w pełni dojrzałych, zbieranych po zakończeniu wegetacji zapewnia dostarczenie składników pokarmowych w odpowiedniej ilości i formie oraz we właściwym terminie. Dawki podstawowych składników, fosforu i potasu w formie nawozów mineralnych należy stosować w oparciu o zawartości tych składników w glebie, najlepiej zlecając analizy pobranych próbek do Okręgowej Stacji Chemiczno-Rolniczej. Na podstawie zasobności gleby w te składniki, przy uwzględnieniu wykorzystania ich z zastosowanego nawozu organicznego oraz potrzeb pokarmowych roślin ziemniaka ustalane są wielkości dawek do zastosowania. Znając zasobność gleby w fosfor czy potas, można również określić potrzeby nawozowe ziemniaków na te składniki we własnym zakresie, wykorzystując do tego celu opracowane współczynniki (tabela 1).

Przy różnej zasobności gleby w potas czy fosfor, ilość składnika pobranego z oczekiwanym plonem należy pomnożyć przez odpowiedni współczynnik, przyjmując, że ilość fosforu i potasu pobierana z plonem 1 tony bulw wynosi odpowiednio 1,5 kg P2O5 i 7 kg K2O.

Celem określenia dawki azotu lepszą metodą niż ocena zawartości azotu mineralnego w glebie, z uwagi na znacznie większą ruchliwość i szybsze przemieszczanie się tego składnika w profilu glebowym w porównaniu do fosforu czy potasu, jest wykorzystanie zależności między przyrostem dawki zastosowanego składnika a uzyskanym przyrostem plonu bulw. Metoda ta dowodzi, że zależność między plonem bulw a wzrastającymi dawkami azotu od 0 do 200 kg N/ha jest zmienna, co oznacza, że plon ziemniaków w miarę wzrostu dawki azotu początkowo przyrasta szybko, przy dalszym jej wzroście przyrosty plonu są już małe, a po przekroczeniu określonej dawki N plon nie wzrasta, lecz maleje. Prowadzone od wielu lat w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Oddział w Jadwisinie badania w odniesieniu do wpisywanych corocznie do Krajowego Rejestru nowych odmian ziemniaka wykazują, że zarówno odmiany uprawiane z przeznaczeniem na wczesny zbiór, jak i zbierane po zakończeniu wegetacji odznaczają się zróżnicowaniem w reakcji na nawożenie azotem, co powinno być świadomie wykorzystywane przez producentów ziemniaków (tabele 2 i 3).