Polska jest jednym z najważniejszych producentów ziemniaka w Unii Europejskiej.

Powierzchnia uprawy ziemniaków na przestrzeni ostatnich lat uległa znacznemu ograniczeniu i wynosi obecnie około 0,4 mln ha. Wśród upraw zwiększa się udział odmian jadalnych wczesnych, w związku z czym zmniejsza się potrzeba wykonywania zabiegów zwalczania stonki ziemniaczanej, jak również ochrony przed zarazą ziemniaczaną. Zanim rozwiną się larwy stonki ziemniaczanej, a plantację ziemniaków zaatakuje zaraza, ziemniaki wczesnych odmian zostają już zebrane z pól.

Najważniejszym szkodnikiem ziemniaków w Polsce nadal pozostaje stonka ziemniaczana (Leptinotarsa decemlineata Say.), której rokroczne pojawy znacznie przekraczają próg ekonomicznej szkodliwości. Wynika stąd konieczność stałej ochrony upraw przed tym szkodnikiem, opartej na kosztownych zabiegach przy użyciu insektycydów.

Stonka ziemniaczana występująca w dużym nasileniu może doprowadzić do całkowitego zniszczenia liści i łodyg (gołożery). Zniszczenie organów asymilacji powoduje spadek plonu bulw.

W skrajnych przypadkach przy masowym wystąpieniu szkodnika i braku ochrony straty te mogą sięgać kilkudziesięciu procent plonu bulw.

Stonka ziemniaczana - chrząszcz z rodziny stonkowatych, około cm długości, ciało barwy żółtej z dziesięcioma czarnymi podłużnymi paskami na pokrywach, spód ciała pomarańczowy, odwłok złożony z 7 segmentów, stopy 4-członowe. Dorosłe chrząszcze zimują w glebie na głębokości 10 do 20 cm (część z nich diapauzuje 2 lata). Pod koniec kwietnia lub na początku maja wychodzą pobierać pokarm, w poszukiwaniu którego mogą przebyć nawet setki kilometrów. Po kilku dniach żerowania, samice składają na dolnej stronie liści roślin ziemniaków złoża żółtych jaj. Po upływie od 6 do 10 dni wylęgają się larwy, czerwone z czarną głową, odnóżami i brodawkami na bokach ciała, przód i koniec ciała zwężone, środek silnie zgrubiały. Po trzytygodniowym żerowaniu schodzą na głębokość kilku centymetrów w glebę, gdzie się przepoczwarczają.

Po upływie od 16 do 20 dni w lipcu lub sierpniu na powierzchnię wychodzą młode chrząszcze. Intensywnie żerują, by po kilkunastu dniach złożyć jaja dające początek następnemu pokoleniu.