Płaszczyniec burakowy (Parapiesma quadratum) to pluskwiak wielkości 3,5 mm ciemnoszary z czerwonymi oczami. Owady dorosłe zimują wśród zakrzewień i miedz. Wylot i zasiedlanie na plantacji występuje w okresie wschodów  buraka cukrowego. Najczęściej przypada to na maj, gdy temperatura przekroczy 18 stopni. Samice składają ok. 150 żółtych jaj, z których w połowie czerwca wylęgają się jasnożółte larwy. W trakcie rozwoju zmieniają barwę na zieloną. Po upływie 4 tygodni larwy osiągają stadium dorosłe. W ciągu roku pluskwiak ten wydaje dwa pokolenia, sprzyjają temu szczególnie upalne i suche lata.  

Szkodliwość tego agrofaga polega na przenoszeniu wirusa kędzierzawki, który powoduje kędzierzawkę płaszczyńcową buraka. Początkowo choroba objawia się w formie przejaśnionych nerwów na najmłodszych liściach, a następnie liście ulegają skędzierzawieniu i zagięciu do środka, co prowadzi do ich zwarcia. W efekcie zmniejszona zostaje powierzchnia asymilacyjna liści, co skutkuje zmniejszoną zawartością cukru i ograniczeniem plonu. Silne porażenie wirusem powoduje spadek plonu korzeni o ok.  30 proc., a cukru o 50 proc.

Próg szkodliwości – pojedyncze owady stwierdzone w rejonie uprawy. Niestety, rolnik nie może liczyć na wykorzystanie insektycydów do ograniczenia tego szkodnika, gdyż aktualnie nie ma środków do zwalczania płaszczyńca burakowego. Dobrze, że preparaty przeznaczone do zwalczania mszyc działają również na płaszczyńca burakowego.