Średni plon korzeni buraka cukrowego uprawianego w polskich warunkach jest o wiele mniejszy od średniego plonu uzyskiwanego np. we Francji. Oznacza to, że jeszcze w dużym stopniu nie wykorzystujemy potencjału plonotwórczego tej rośliny. Oczywiście warunki siedliskowo-klimatyczne są mniej korzystne niż u naszych zachodnich sąsiadów, ale dużo jeszcze błędów rolnicy popełniają w prowadzeniu produkcji tak wymagającej rośliny, jaką jest burak.

Na wiele czynników rolnik nie ma bezpośredniego wpływu (takich np. jak rozkład opadów). Może jednak swoją uwagę skoncentrować na elementach zależnych od niego, np. na nawożeniu. Często rolnicy chcąc osiągnąć wysoki plon korzeni, popełniają zasadnicze błędy w agrotechnice buraka cukrowego. Uprawiają je na glebach o nieuregulowanym pH lub wręcz przeciwnie - stosują jednorazowe zbyt duże dawki wapna, blokujące pobieranie mikroelementów. Często się jeszcze zdarza, że stosują jednostronne nawożenie za wysokimi dawkami azotu lub podają ten składnik w nieodpowiednich terminach. Bywa również, że niedostatecznie zaopatrują buraki w potas i magnez (przy często niskiej zasobności gleb w te składniki). Najczęstszym jednak błędem, jaki popełniają, jest to, że nie dostarczają burakowi odpowiedniej ilości mikroelementów lub aplikują je zbyt późno w fazie, kiedy ich deficyt zdążył zakłócić wzrost i rozwój rośliny.

Burak nie wybacza błędów nawozowych. Nawożenie buraka ma nie tylko wpływ na wysokość plonu, ale również na jego jakość przemysłową. Niewystarczająca ilość azotu w glebie prowadzi do spowolnienia wzrostu i przyczynia się do znacznego pogorszenia plonu liści i korzeni, co w rezultacie rzutuje na ilość otrzymanego cukru. Jednak częściej popełnianym błędem przez rolników jest przenawożenie buraków azotem. Zbyt duże dawki azotu prowadzą do pogorszenia zdrowotności siewek oraz wybujałości liści kosztem masy korzeni. Ponadto wpływają na końcową jakość korzeni, która jest oceniana na podstawie zawartości w nich cukru (polaryzacja), a także zawartości melasotworów (tj. azot alfa-aminowy, K i Na odpowiedzialny za wydatek cukru w procesie jego pozyskiwania).

W okresie ostatnich kilkunastu lat stosowane dawki azotu na plantacjach buraka cukrowego w Europie uległy gigantycznym zmianom. Udowodniono, że wysokie dawki azotowe negatywnie wpływają nie tylko na jakość korzeni, ale jednocześnie nie wpływają znacząco na wielkość plonu. Wzrost cen nawozów mineralnych, ograniczenia środowiskowe, ale i doświadczenie plantatorów zmusiło do redukowania dawek azotu pod buraki. Obecnie ilość stosowanego nawożenia azotem ciągle maleje, ale prawidłowość ta nie zawsze jest dostrzegana przez wszystkich plantatorów buraka cukrowego.