W Unii Europejskiej ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi – w przeciwieństwie do pozostałych kierunków ich użytkowania – podlegają regulacjom Wspólnej Polityki Rolnej.

Wyższe stawki
Agencja Rynku Rolnego, zgodnie z prawem polskim i unijnym, realizuje płatności uzupełniające dla plantatorów ziemniaków skrobiowych, finansowane ze środków krajowych. Systemem płatności objęci są rolnicy, którzy w danym roku gospodarczym zebrali i zgodnie z warunkami umowy kontraktacji dostarczyli autoryzowanemu producentowi skrobi ziemniaki o odpowiednich parametrach jakościowych, zawierające co najmniej 13 proc. skrobi. Wysokość stawek ustalana jest corocznie przez Radę Ministrów w drodze rozporządzeń.

Wartość płatności dla rolników określana jest na podstawie ilości ziemniaków oraz odpowiednio zastosowanych stawek. Stawki te są zróżnicowane zależnie od zawartości skrobi ziemniaczanej w ziemniakach. Zgodnie z rozporządzeniami w sprawie stawek płatności za ilość skrobi zawartej w dostarczonych ziemniakach skrobiowych, przy przeciętnej skrobiowości wynoszącej 18 proc. rolnik otrzymywał w 2005 r. dopłatę 46,67 złotych do tony ziemniaków skrobiowych, a w 2006 r. – 50,15 zł, czyli o 7,5 proc. więcej.

Specjalizacja i koncentracja
W ubiegłym roku rolnikom, którzy uprawiali ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi, towarzyszyła zła passa. Potwierdzają to wyniki badań Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej PIB, wykonane w gospodarstwach prowadzących rachunkowość rolną. Efekt suszy spowodował, że plony, które wyniosły 22,5 t z hektara, były o prawie 14 proc. niższe w porównaniu z rokiem 2005.

Zaobserwowano jednak dodatnią zależność między poziomem plonu a skalą uprawy ziemniaków skrobiowych. Najniższy plon zarejestrowany przy małej skali uprawy ziemniaków, a więc od 1 do 3 hektarów, wyniósł 19,7 t z hektara i był o prawie 15 proc. niższy w stosunku do plonu 23,1 t przy dużej skali, a więc w gospodarstwach, w których ziemniaki uprawiano na powierzchni 12–30 ha. Taki rozkład wysokości plonowania przemawia jak najbardziej za potrzebą specjalizacji i koncentrowania ich uprawy w gospodarstwach.