Do najbardziej rozpowszechnionych i jednocześnie najgroźniejszych chorób grzybowych występujących na plantacjach ziemniaka w okresie wegetacji roślin, a także rozwijających się w przechowywanych bulwach, obniżających plon oraz jego jakość należy zaraza ziemniaka. Sprawcą tej choroby jest grzyb Phytophthora infestans, który rozwijając się na liściach i łodygach, niszczy powierzchnię asymilacyjną. W efekcie z plantacji porażonych przez patogena uzyskuje się niższy i drobniejszy plon. Przy zniszczeniu 50 proc. powierzchni asymilacyjnej następuje zahamowanie gromadzenia plonu. Źródłem choroby mogą być resztki porażonych roślin pozostawione w polu, rośliny wyrastające z chorych bulw pozostawionych po wiosennym sortowaniu w miejscu ich przebierania oraz rośliny wyrastające z chorych sadzeniaków użytych do obsadzenia plantacji. Rośliny zainfekowane w czasie wegetacji (porażenie wtórne) stanowić mogą źródło infekcji dla sąsiadujących zdrowych roślin.

Wysoka wilgotność powietrza i niezbyt wysokie temperatury (12-150C) sprzyjają pierwszym infekcjom, natomiast dalszy rozwój choroby przebiega intensywniej w temperaturach wyższych, powyżej 180C oraz przy wysokiej wilgotności w łanie. Do porażenia roślin może dochodzić również, gdy występują obfite mgły i rosy, które utrzymują się do późnych godzin południowych. W zależności od przebiegu pogody zaraza może pojawiać się na roślinach od II dekady czerwca do I dekady lipca, a niekiedy później. Pierwsze widoczne objawy zarazy pojawiają się na niżej położonych liściach w postaci oliwkowozielonych plam z jaśniejszą obwódką na obrzeżach. Plamy te w miarę upływu czasu powiększają się i zmieniają barwę na brązową, a na ich obrzeżach widoczny jest biało-szary nalot zarodników grzyba. W warunkach suchej i ciepłej pogody grzyb może nie zarodnikować, a na liściach występują tylko suche, brunatne plamy, co wyglądem przypominać może objawy alternariozy.