Zaraza ziemniaka to najgroźniejsza z chorób występujących zarówno w okresie wegetacji, jak i przechowywania. Sprawcą jest organizm grzybopodobny Phytophthora infestans. Pierwsze objawy na bulwach mogą wystąpić już w polu, jednak najczęściej obserwuje się je dopiero w okresie przechowywania. Nasilenie występowania infekcji w tym okresie można znacznie ograniczyć poprzez desykację łętów przed zbiorem. Natomiast mechaniczne niszczenie naci, często wykorzystywane przez mniejszych plantatorów ze względu na niski koszt, w latach silnego nasilenia występowania zarazy przyczynia się do dużego porażenia bulw. Związane jest to z dużą ilością zarodników zalegających w resztkach roślinnych na powierzchni gleb. Przy dużej wilgotności łatwo wnikają one do gleby, a następnie przez skórkę i przetchlinki przedostają się do wnętrza bulw. Części nadziemne ziemniaków bywają też eliminowane zabiegiem mieszanym, tj. mechaniczno-chemicznym. Najpierw nać niszczona jest mechanicznie. Następnie w ciągu doby od zabiegu przeprowadzana jest desykacja. Metoda znajduje zastosowanie zwłaszcza na bujnych plantacjach, z silnie rozwiniętą nacią. Jest to metoda stosunkowo bezpieczna, niepowodująca wzrostu porażenia bulw zarazą.

TERMIN DESYKACJI

Termin desykacji powinien być dostosowany do stanu plantacji, technologii uprawy, wcześniejszej ochrony chemicznej, a także grupy wczesności odmian i panujących warunków agrometeorologicznych. Przyjmuje się, że odpowiednią fazą roślin do wykonania zabiegu na plantacjach ziemniaka jadalnego oraz przemysłowego jest początek starzenia się roślin (BBCH 90). To moment, w którym liście dolnych partii rośliny żółkną, intensywny wzrost roślin naturalnie wyhamowuje, a owoce (jagody) marszczą się i zmieniają kolor.

Desykację wykonuje się na 7-14 dni przed kopaniem bulw, w zależności od stanu (zieloności części nadziemnych) roślin. U odmian średnio wczesnych 7 dni przed zbiorem, a dla późniejszych 14 dni przed zbiorem. Termin ten nie dotyczy plantacji nasiennych, na których zabieg przeprowadza się w lipcu. Ma on za zadanie nie tylko ochronić bulwy przed porażeniem, lecz także ograniczyć ich wielkość.

Do desykacji stosuje się preparaty zawierające jedną z substancji czynnych: jon dikwatu, glufosynat amonu, karfentrazon etylu. Aby uzyskać pełniejszy efekt, chemiczne niszczenie naci przeprowadza się najczęściej w dwóch zabiegach, stosując dawki dzielone (tab.). Jon dikwatu (dibromekdikwatu) wykazuje działanie parzące i nie przemieszcza się w roślinie, m.in. dlatego preparaty na nim bazujące zaleca się stosować dwukrotnie (w celu lepszego pokrycia i dotarcia w głąb łanu). Glufosynat amonu wykorzystuje naturalne procesy biochemiczne i powoduje zahamowanie przebiegu fotosyntezy, w wyniku czego rośliny żółkną, więdną i usychają. Preparat na bazie tej substancji czynnej działa wgłębnie i jest rozprowadzany wewnątrz liści. Karfentrazon etylu jest inhibitorem enzymu procesu fotosyntezy i zwiększa nadwrażliwość roślin na światło. Preparat zawierający tę substancję czynną działa kontaktowo.

WPROWADZENIE DODATKU FUNGICYDU