Siarka pozyskiwana jest przede wszystkim z gleby w postaci siarczanów. Rośliny mogą również pobierać siarkę z aminokwasów, które zawierają ten pierwiastek, jak: cysteina, cystyna, metionina. Siarka może być też pobierana przez liście bezpośrednio z powietrza, gdyż rośliny mają zdolność sorbowania dwutlenku siarki. Całkowite zapotrzebowanie rzepaku na siarkę stanowi 50-70 kg S/ha.

Duże znaczenie ma siarka wchodząca w skład białek pełniących funkcje enzymów. Siarka tworzy mostki dwusiarczkowe, które stanowią łącznik pomiędzy sąsiednimi łańcuchami polipeptydowymi i wzmacniają w ten sposób stabilność cząsteczki białka. Dlatego aminokwasy zawierające siarkę pełnią ważną rolę dla stabilności ułożenia łańcuchów w przestrzeni.

Związki z grupy sulfhydrylowej –SH są istotne w reakcjach oksydoredukcyjnych polegających na utlenianiu (oddawanie) lub redukcji (przyłączanie) wodoru. Związane jest to w wielu przypadkach z przekształceniem dwóch grup –SH w grupę dwusiarczkową -S-S- (reakcja może też zachodzić odwrotnie)

Dla przykładu reakcje oksydoredukcyjne przenośnika elektronów ferredoksyny polegają na tworzeniu wiązań między atomami siarki lub między siarką, a żelazem (siarka i żelazo wchodzą w skład ferredoksyny). Przenośnik ten bierze udział w fotosyntezie, w wiązaniu azotu cząsteczkowego, w redukcji azotanów do amoniaku. Jakiekolwiek zaburzenia w dostępności siarki odbijają się na reakcjach syntezy aminokwasów siarkowych oraz fotosyntezy.

Niedobór siarki prowadzi do słabszego pobierania azotu z gleby oraz zahamowania jego obiegu w roślinie. Azot wówczas nie bierze udziału w przemianie białkowej, następuje zwiększenie zawartości azotanów, które w dużych stężeniach są dla roślin trujące.

Niedobór siarki objawia się jasnozielonym wybarwieniem roślin, zaczynając od liści młodych, wierzchołkowych. Obserwuje się marmurkowatość liści, widoczne ich żółknięcie między żyłkami od brzegów blaszek liściowych do środka. Cała rośliny bledną, liście stają się zdeformowane: węższe, mniejsze, kruche, często sztywne, wyprostowane lub łyżeczkowate.

Roślina niedostatecznie zaopatrzona w siarkę wolniej rośnie i słabiej kwitnie. Obserwuje się bielenie kwiatków rzepaku, a płatki korony są małe. Rzepak zawiązuje łuszczyny, jednak mniejsza jest liczba nasion lub łuszczyny są puste.

Podobał się artykuł? Podziel się!