Mimo że niezbędność boru w żywieniu roślin stwierdzono już w latach dwudziestych XX w., do dziś nie do końca w pełni poznano jego funkcje fizjologiczne. Opisuje się je głównie na podstawie objawów zaburzeń procesów życiowych, w warunkach deficytu tego pierwiastka.

Bor pełni ważną rolę w regulacji aktywności wzrostowej komórek. Jego niedobór wywołuje pojawienie się złożonego syndromu efektów wtórnych, przejawiających się m.in. obniżeniem poziomu cytokinin i auksyn. Z tego też względu pierwsze objawy pojawiają się na najmłodszych, rosnących częściach roślin. Zamierają liście i stożki wzrostu pędu i korzeni. Drastyczne hamowanie wzrostu tłumaczy się także udziałem boru w syntezie ligniny, a następnie w procesie inkrustacji nią ścian komórkowych. Bor odgrywa też ważne funkcje regulacyjne podczas kwitnienia oraz zawiązywania nasion i owoców. Przy jego niedoborze blokowane jest zapłodnienie kwiatów na skutek deformacji i pękania łagiewek pyłkowych. Obecność boru w roślinie decyduje również o efektywności pobierania innych składników, zwłaszcza azotu, potasu, fosforu, magnezu i wapnia. Równocześnie ograniczony jest także transport w drugą stronę, do organów spichrzowych bądź nasion.

Transport asymilatów u wielu gatunków ustaje.

Roślinom uprawnym bardzo trudno ograniczyć skutki choroby fizjologicznej wywołanej niedoborem boru.

O ile są one w stanie stosunkowo łatwo i szybko przetransportować azot ze starszych liści do młodszych, o tyle bor odznacza się wyjątkowo małą zdolnością przemieszczania.

Bor jest obecnie najbardziej deficytowym mikroelementem, ponieważ ok. 85 proc. gleb charakteryzuje się niską zawartością tego pierwiastka. Jego ubytki z gleby wynikają głównie z wynoszenia z plonem oraz z wymywania (250 g B/ha/ rok). Bardziej zasobne w ten pierwiastek są gleby gliniaste oraz bogate w próchnicę. Pobieraniu sprzyja pH gleby w zakresie 5,5-6,5. W glebach kwaśnych następuje jego wymywanie, natomiast powyżej pH 6,5 pobieranie tego mikroelementu jest blokowane chemicznie. Jego pobieranie przerywają częste niestety okresy posuszne. Dobremu przyswajaniu boru przez rośliny sprzyja z kolei duża zawartość w glebie dostępnego fosforu i wspomniane już optymalne zaopatrzenie jej w wapń.