Optymiści mówili o 2-2,5t/ha. Tymczasem w niejednym gospodarstwie, średni plon nasion rzepaku jarego wyniósł 3, a niekiedy nawet 4t/ha. Pokazuje to, jak duży potencjał plonowania drzemie w tej roślinie.

Mimo wysokiego potencjału plonowania, rzepak jary jest w naszym kraju traktowany jako roślina rezerwowa, stanowiąca alternatywę dla rzepaku ozimego.

Powierzchnia jego uprawy ulega silnym wahaniom. Areał jego uprawy rośnie lub spada w zależności od tego, jaka jest sytuacja z rzepakiem ozimym.

Przyczyną wzrostu obszaru obsianego formą jarą jest niemożliwość dotrzymania terminu siewu rzepaku ozimego jesienią albo jego wymarznięcie zimą. W sezonach, w których natura bywa bardziej łaskawa, obszar zajmowany przez rzepak jary wynosi 20 do 25 tys. ha. Jednak gdy przydarzą się takie lata jak dwa ostatnie, gdy straty pozimowe były w rzepaku bardzo wysokie, powierzchnia obsiana rzepakiem jarym wzrasta do ponad 50 tys. ha.

Ostrożne podejście rolników do tej rośliny ma swoje uzasadnienie. Tak jak w przypadku większości upraw jarych, uzyskanie zadowalająco wysokiego plonu rzepaku jarego w bardzo dużym stopniu zależy od czynników środowiskowych, jest więc uprawą zawodną.

Elementem zasadniczym są wysokie wymagania wodne tej rośliny i jej wrażliwość na rozkład opadów. Rzepak jary w okresie swojej wegetacji wymaga ok. 400 mm deszczu. Na niedobór wody jest szczególnie wrażliwy w okresie tworzenia pąków kwiatowych, kwitnienia i dojrzewania.

Rejonami preferowanymi są północ kraju i obszar południowo-wschodni.

Średnia roczna suma opadów przekracza tam 600 mm. Z informacji przekazanych przez HR Strzelce (prowadzi hodowlę i nasiennictwo rzepaku jarego) uzyskiwane tam plony są porównywalne z plonami rzepaku ozimego - 3t/ha i wyższe. W pozostałych rejonach kraju, a zwłaszcza w północnym pasie Krainy Wielkich Dolin (środek kraju), występują największe niedobory opadów w okresie od kwietnia do lipca, co w sposób zasadniczy ogranicza możliwości uprawy tej rośliny.

Elementem integralnie związanym z potrzebami wodnymi są wymagania glebowe rzepaku jarego. Z oczywistych względów szczególnie przydatne są grunty klas od I do IIIb, ale dobre wyniki można osiągnąć również na glebach klas IVa i IVb pod warunkiem, że utrzymane są w wysokiej kulturze, mają odczyn zbliżony do obojętnego i dobrze magazynują wodę. Nie nadają się natomiast lekkie piaszczyste, o niskim pH, a także gleby cięższe, ale zimne, o zbyt wysokim poziomie wód gruntowych.