Pierwsza i najważniejsza choroba to sucha zgnilizna kapustnych. Powodują ją grzyby Leptosphaeria maculans, L. biglobosa, st. konidialne Phoma lingam. Źródłem choroby są resztki pożniwne, które nie zostały przykryte przez glebę. Powstają na nich owocniki, które uwalniają po pewnym czasie zarodniki workowe. Te unoszone z masami powietrza - niekiedy na duże odległości - opadają na liście rosnącego na plantacji rzepaku i rozpoczyna się proces chorobowy.

Po zakażeniu wewnątrz tkanek liścia rozwija się grzybnia sprawców choroby. Początkowo objawem tego, że grzyb jest obecny w liściu, jest żółta chlorotyczna plama o wielkości 2-5 mm. Po krótkim czasie barwa plamy ulega zmianie. Nekrotyczna plama, jaka pojawiła się w miejscu chlorozy, jest barwy jasnobrązowej lub jasnoszarej. Na powierzchni takich plam można zauważyć czarne punkty. Są to owocniki sprawcy choroby (grzyb Phoma lingam). Z tych owocników (piknidiów) uwalniają się w śluzowatej wstędze zarodniki, które są ważnym, wtórnym źródłem choroby w czasie jesiennej, a potem wiosennej wegetacji rzepaku. W zależności od odporności odmiany na liściu mogą być jedna lub dwie opisywane nekrozy umiejscowione przy nerwach liścia. Jeżeli odmiana jest nieodporna, to plam może być na liściu nawet kilkanaście lub kilkadziesiąt.

Obecność suchej zgnilizny kapustnych na liściach powodować może częściowe zamieranie liści, co istotnie redukuje ich powierzchnię asymilacyjną. Innym szkodliwym działaniem grzyba jest to, że jego grzybnia poprzez nerw główny lub boczne przerasta i lokuje się w szyjce korzeniowej, w miejscu gdzie nasada ogonka liściowego łączy się z podstawą łodygi rzepaku. Niekiedy, gdy liść odpadnie jesienią, w miejscu blizny po ogonku widać brunatną plamę. Świadczy to o wniknięciu grzyba w to miejsce i rozpoczęciu procesu chorobowego, który, gdy nie zostanie przerwany, rozwinie się w mokrą zgniliznę, a pod koniec wegetacji doprowadzi do zmurszenia porażonej łodygi i do wyłamania się rośliny. W ten sposób dochodzi do ostatniej fazy rozwoju sprawcy suchej zgnilizny kapustnych. Widać z tego, że proces trwa długo, rozpoczyna się jesienią, a kończy późną wiosną wyłamaniem roślin.