Fosfor jest składnikiem, który bardzo słabo przemieszcza się w glebie. Jego dostępność dla roślin silnie związana jest z pH gleby oraz z jej temperaturą. Przy niskim pH, fosfor uwstecznia się do związków z glinem, żelazem i manganem, a przy wysokim, tworzą się trudno rozpuszczalne związki z wapniem. Drugim czynnikiem często zaburzającym pobieranie fosforu jest temperatura gleby.

Fosfor jako jedyny ze składników, bez ograniczeń pobierany jest dopiero w temperaturze powyżej 20°C. Już spadek do 12°C spowalnia jego pobieranie do około 80 proc. Poważne zaburzenia w przyswajalności tego składnika pojawiają się w temperaturze poniżej 10-12°C. Jeśli taka temperatura utrzymuje się dłużej skutkuje to zazwyczaj pojawieniem się na roślinach wizualnych objawów deficytu fosforu.

Na brak tego składnika często cierpią oziminy. Na początku wegetacji zazwyczaj nie ma z tym problemu, gdyż rośliny wykorzystują fosfor zakumulowany w nasionach. Dobre odżywienie fosforem skutkuje tym, że młoda roślina przy dostępie odpowiedniej ilości wody bez zakłóceń intensywnie rośnie.

Po wykorzystaniu tych zapasów przechodzi na pobieranie składników pokarmowych z gleby. W tych początkowych fazach pobranie utrudniać może słabo jeszcze rozwinięty system korzeniowy, susza i niskie temperatury gleby.

Dlatego najczęściej objawy deficytu pojawiają się dopiero późną jesienią oraz wczesną wiosną i występują niezależnie od tego czy gleba jest zasobna w ten składnik, czy nie. Jest to klasyczny niedobór fosforu, będący skutkiem działania niskich temperatur. W pozostałych okresach, powyżej granicznej temperatury fosfor w roztworze glebowym jest stale uzupełniany z puli fosforu przyswajalnego i rośliny zazwyczaj nie cierpią na jego brak.

Jakie można obserwować objawy niedoboru fosforu w jesiennej wegetacji?

W rzepaku deficyt tego składnika rozpoznajemy po spowolnionym wzroście i słabo wykształconym systemie korzeniowym. Na starszych liściach pojawiają się purpurowe lub czerwono-fioletowej przebarwienia.

Podobnie bywa w zbożach choć jesienią zazwyczaj te objawy nie są takie wyraźne. W okresie krewienia niedobór fosforu zaburza ten proces i powoduje, że niewiele pędów kłosonośnych się ukorzenia. Starsze liście przybierają kolor fioletowo-purpurowy (widoczne jest to jednak wyraźniej w okresie wczesnowiosennym).

Należy jednak pamiętać, że jeśli stanowisko nie jest ubogie w ten składnik i uwzględniliśmy odpowiednią ilość tego pierwiastka w jesiennym nawożeniu, na zmiany te większego wpływu nie mamy. Będą one przejściowe i ustąpią w miarę ocieplenia.

 

Podobał się artykuł? Podziel się!