W wyniku choroby obserwować będziemy na korzeniach młodych roślin kuliste narośla, gładkie bez włosków. Podobne naroślą tworzy chowacz galasówek, jednak w nich znajduje się larwa. Narośla powodowane przez kiłę kapusty początkowo są jasnożółte, później ciemnieją i stopniowo rozpadają się. W Wyniku porażenia rośliny będą słabo rozwijać się - ich wzrost będzie zahamowany, będą, żółknąć, więdnąć i przedwcześnie zamierać.

Zarodniki przetrwalnikowe grzyba zachowują wysoką żywotność i mogą przetrwać w glebie nawet powyżej 10 lat. Dlatego wysoki proc. porażenia przez kiłę kapusty plantacji rzepaku dotyczy zwłaszcza rejonów, gdzie choroba występowała we wcześniejszych sezonach.

W przypadku stwierdzenia kiły kapusty w uprawie rzepaku zwrócić trzeba szczególną uwagę na dokładne czyszczenie narzędzi, maszyn, które były wykorzystywane na polach zainfekowanych. Niedokładność w tym w względzie grozi rozprzestrzenieniem się sprawcy na inne jeszcze wolne od patogena plantacje.

Po stwierdzeniu kiły kapusty w rzepaku trzeba wprowadzić przynajmniej 4-letnią przerwę w uprawie na danym stanowisku roślin kapustnych podatnych na te chorobę. W kolejnym sezonie najlepiej korzystać z kilku odmian, które pochodzą z różnych hodowli. Nie wolno mieszać nasion odmian odpornych i tolerancyjnych.

Obecnie w Krajowym Rejestrze figuruje 6 odmian kiłoodpornych: Alasco, Archimedes, DK Platinum, Mentor, SY Alister, SY Alistorm. W 2017 r zgłoszono 12 rodów o deklarowanej odporności na kiłę kapustnych, w toku badań jest 6 zgłoszonych w latach wcześniejszych.

Niestety kiła kapusty pojawia się także na plantacjach obsianych odmianami kiłoodpornymi, porażenie notuje się u odmiany SY Alister. Jednak przede wszystkim występowanie choroby na polach z odmianami kiłoodpornymi może wynikać z obecności samosiewów rzepaku.

Podobał się artykuł? Podziel się!