Roślinę tę uprawia się na małych powierzchniach. Są to przede wszystkim formy przejściowe: włóknisto-oleiste, a rzadziej grubonasienne. Len ma dwie formy użytkowe: drobnonasienną – rośliny niskie, rozgałęziające się u podstawy, i grubonasienną – rośliny średnio wysokie,  rozgałęziające się w połowie lub w górnej części łodygi. Nasiona lnu zawierają w suchej masie ok. 40 proc. tłuszczu i 25 proc. białka. Wszystkie odmiany wpisane do krajowego rejestru wyhodowane są przez Hodowlę Roślin Strzelce. W 2007 r. zarejestrowana została nowa odmiana Jantarol. Oprócz niej są jeszcze: Opal – odmiana średnio wczesna, o dużej zawartości tłuszczu, która ma nasiona brązowe, a kwiaty niebieskie. Szafir jest również odmianą średnio wczesną, plenną, o średniej do dużej zawartości tłuszczu, posiadającą nasiona barwy jasnobrązowej z odcieniem beżu. Podobnie Oliwin – pierwsza polska odmiana lnu oleistego żółtonasiennego, średnio wczesna, o wysokiej zawartości tłuszczu. Do podstawowych zaleceń agrotechnicznych w uprawie lnu oleistego należy zaliczyć 6-letnią przerwę w uprawie na tym samym polu, racjonalne nawożenie, a także wysiew nasion zdrowych i zaprawionych.

Wymagania

Len oleisty nie ma dużych wymagań siedliskowych i łatwo można go włączyć do płodozmianu. Najlepiej plonuje na glebach kompleksu pszennego bardzo dobrego (kompleks 1), a także żytniego dobrego (kompleks 5) i pszennego górskiego (kompleks 10), klasy I–IV a. Dobrze rośnie na rędzinach, średnich i mocnych glebach czarnoziemnych oraz na średnich i mocnych glebach brunatnych i madach. Niewskazana jest za to uprawa na słabo rozwiniętych rędzinach, na ciężkich glebach brunatnych i madach oraz na torfach. Najodpowiedniejszy odczyn to obojętny. Roślina ze względu na dobrze rozwinięty i głęboko wnikający w glebę system korzeniowy znosi okresowe niedobory wody. Wrażliwa jest jednak na częste niedobory wilgoci.

Odpowiednim przedplonem dla lnu oleistego są rośliny okopowe uprawiane na oborniku, gdyż pozostawiają pole wolne od chwastów. Również dobra jest koniczyna i jej mieszanki z trawami, a także zboża, zwłaszcza pszenica ozima.

Len określa się jako roślinę mątwikobójczą, dlatego jego uprawę zaleca się sprzede wszystkim w gospodarstwach uprawiających więcej buraków cukrowych. Rośliny nie można uprawiać na tym samym polu częściej niż co 6–7 lat, bo mogą pojawić się choroby i szkodniki, jak również objawy zmęczenia gleby.