Szkody o znaczeniu ekonomicznym występują głównie w okresie wschodów i wczesnych faz rozwojowych roślin. Ślimaki uszkadzają ziarniaki, liścienie, stożki wzrostu i rozwijające się liście, które mogą być całkowicie niszczone. W późniejszych fazach rozwojowych uszkadzane są wszystkie organy roślin, co prowadzi do zahamowania ich wzrostu i rozwoju. W bulwach ziemniaka, w korzeniach buraków, marchwi i innych roślin korzeniowych ślimaki drążą głębokie kanały i zjadają tkanki roślinne, obniżając ich wartość handlową.

W uprawach roślin występują zarówno ślimaki skorupkowe, jak i nagie, jednak większe znaczenie gospodarcze mają ślimaki nagie. Najgroźniejszym z nich jest pomrowik plamisty, który występuje na terenie całego kraju. Lokalnie duże szkody wyrządzają: ślinik luzytański i ślinik wielki, a ostatnio coraz częściej ślinik zmienny i ślinik rdzawy. Gatunkom tym towarzyszą niekiedy inne pomrowiki, śliniki lub pomrowy, jednak powodowane przez nie uszkodzenia roślin mają charakter przypadkowy.

Czynniki sprzyjające i ocena zagrożenia

Szkody wyrządzane przez ślimaki nagie zależą od ich liczebności i aktywności, które są determinowane przez czynniki pogodowe, zwłaszcza przez wilgotność powietrza i gleby. Najwyższą aktywność żerowania wykazują ślimaki podczas pochmurnej i deszczowej pogody i przy występowaniu rosy, gdy wilgotność powietrza przy gruncie wynosi ponad 90 proc. Z uwagi na niebezpieczeństwo odwodnienia, zwłaszcza podczas suchej pogody, ślimaki nagie żerują głównie nocą, a w ciągu dnia kryją się w ziemi, w zarośniętych miedzach, rowach lub pod resztkami, obok warunków pogodowych, mają stosowane zabiegi agrotechniczne i uprawowe, takie jak przygotowanie pola do siewu, głębokość siewu, rozstaw roślin, pielęgnacja upraw, zmianowanie i dobór odmian. Ryzyko uszkodzeń roślin przez ślimaki zwiększają: źle zdrenowane pola, brak intensywnych zabiegów uprawowych, obecność chwastów i samosiewów z przedplonu, występowanie zwartej roślinności na miedzach, rowach, zarośla śródpolne, grudowata struktura gleby, płytki siew i niedokładne przykrycie nasion glebą.

W związku z dużym zapotrzebowaniem na wodę ślimaki nagie występują najliczniej w uprawach prowadzonych na ciężkich, wilgotnych glebach gliniastych i ilastych z dużą ilością grud gleby i resztek pożniwnych, w których znajdują liczne kryjówki i pokarm.