W Polsce coraz częściej obserwuje się znaczne niedobory siarki mineralnej w glebach uprawnych i są one głównie skutkiem ograniczenia emisji SO2 w przemyśle.

Rzepak ozimy jest jedną z roślin wyróżniającą się na tle pozostałych wysokim zapotrzebowaniem na siarkę. Według prof. Grzebisza z UP w Poznaniu na wyprodukowanie 1 tony nasion rzepaku potrzebne jest ok. 35-45 kg SO3/ha.

W przypadku uprawy wysokowydajnych, intensywnie nawożonych azotem odmian rzepaku, większość gleb polskich nie jest w stanie zapewnić rzepakowi wystarczającą ilość siarki.  Badania wykazują, że nawożenie tym składnikiem powinno stanowić około jednej czwartej nawożenia azotowego. Należy bowiem pamiętać, że siarka znacząco wspomaga pobieranie azotu. Zachodzi więc potrzeba uwzględnienia tego składnika w strategii nawozowej rzepaku ozimego.

Forma siarki, która jest przyswajalna dla roślina jest bardzo mobilna w glebie i podobnie jak azot podatna jest na wymywania z gleby, stąd ubogie w siarkę są głównie gleby lekkie. W związku z tym odradza się nawożenie siarką na zapas, ponieważ niskie są możliwości jej gromadzenia w glebie. Prawidłowa strategia nawożenia siarką powinna uwzględniać aplikację tego składnika zarówno jesienią (mniejsze dawki), jak i wiosną (dawki większe).

Należy również pamiętać, że obornik nie jest bogaty w siarkę. Z 1 toną tego nawozu wprowadzamy 2,5-5 kg S/ha i jest to siarka głównie w formie organicznej, a więc dla roślin będzie ona dostępna dopiero po okresie mineralizacji w glebie. Niemniej jednak używając nawozów naturalnych można zredukować ilość nawozu siarkowego do ok. 20 kg/ha.

Potrzeby odpowiedniego nawożenia siarką należy jednakże uzależnić od szeregu czynników. Ustalone dawki nawozów powinny być skorelowane z oznaczonym poziomem siarki w glebie. Dużo też zależy od kategorii agronomicznej gleby oraz intensywności opadów w okresie jesieni i zimy.

W związku z powyższym wyższe dawki siarki należy stosować:
- w przypadkach nawożenia rzepaku wysokimi dawkami azotu,
- na glebach lekkich z dużą tendencją do wymywania jonów siarczanowych,
- po długotrwałych obfitych opadach,