Wygryzione otwory w liściach rzepaku to wynik żerowania chrząszcza pchełki rzepakowej, które występują dość licznie tej jesieni. Natomiast larwy pchełki rzepakowej powodują znacznie większe szkody niż osobniki dorosłe. Drążą chodniki w ogonkach liściowych i nerwach liścia oraz w pędach roślin. W konsekwencji ich żerowanie prowadzi do zahamowania wzrostu rzepaku. Jesienią wkroczyć należy z insektycydem przy stwierdzeniu 1 chrząszcza na 1 mb. w rzędzie rzepaku.

Z kolei pomarszczone liście rzepaku to efekt żerowania mszyc kapuścianej, które najchętniej wysysają soki z najbardziej zielonych, soczystych liści. Mszyce największe szkody powodują w okresie niedoboru wody. W sprzyjających warunkach opanowują całą roślinę i także w wyniku ich żeru następuje zahamowanie wzrostu roślin. Oprysk przeciwko mszycy wykonuje się po stwierdzeniu 2 kolonii mszyc na 1m2 w pasie brzegowym plantacji.

Widoczne na liściach rzepaku są ślady żerowania larw miniarki kapuścianej w postaci białych, nieregularnych wydrążonych pod skórką liścia chodników. Larwy najpierw wyjadają tylko miękisz w liściach, a skórkę pozostawiają nienaruszoną, później natomiast wgryzają się do wiązek przewodzących. Miniarka kapuściana nie ma oficjalnego progu ekonomicznej szkodliwości, jednak zabieg ochrony jest niezbędny jeśli uszkodzenia blaszki liściowej są powyżej 10 proc. Stosowane preparaty przeciwko mszycom i pchełkom wpływają także na obniżenie populacji miniarki kapuścianej.

Podobał się artykuł? Podziel się!