Rzepak należy do grupy roślin o dużym zapotrzebowaniu na wapń. Silnie reaguje na zakwaszanie gleby, a optymalne dla niego jest pH 6,0-7,5.W związku z tym, że wytwarza bardzo dużą masę nadziemną, ma też znaczne potrzeby pokarmowe. Osiągnięcie wysokich plonów nasion o dobrej jakości jest możliwe tylko poprzez pełne zaspokojenie potrzeb pokarmowych, w tym wapń. Roślina ta potrzebuje 28-50 kg/ha wapnia w czystym składniku, zaś w formie tlenkowej 39-70 kg/ha. Brak tego pierwiastka powoduje zahamowanie wzrostu, wyleganie łanu, słabe kwitnienie i ograniczone zawiązywanie łuszczyn, co w konsekwencji powoduje spadek wielkości plonu.

Najczęściej stosowanym nawozem w naszych warunkach jest węglan wapnia (CaCO3). Nawóz ten działa wolniej, ponieważ jego rozpuszczalność jest mniejsza, w związku z czym zalecany jest do stosowania na glebach mniej zasobnych w próchnicę (gleby lżejsze i piaszczyste).

Drugim powszechnie stosowanym nawozem wapniowym jest wapno tlenkowe CaO. Jony wapnia bardzo szybko powodują zobojętnienie jonów wodorowych występujących w roztworze glebowym, wypierając jony wodoru i glinu. Ta forma nawozu działa zdecydowanie szybciej i jest bardziej agresywna, ponieważ powstaje silnie żrący wodorotlenek wapnia. Dlatego należy pamiętać, żeby nie stosować tego rodzaju nawozu w krótkim czasie przed siewem oraz jako nawozu pogłównego.

Najkorzystniejszym rozwiązaniem jest stosowanie dawek wapnia w oparciu o potrzeby wapnowania określone na podstawie pH gleby i kategorii agronomicznej, a następnie wyznaczenie dawki CaO/ha. W celu wyznaczenia dawki należy wykorzystać proste przeliczenie, uwzględniając dopuszczalną ilość CaO w postaci szybko działającego wapna w formie tlenkowej. Przykładowo: 1,7 CaOt/ha/90 proc. (procent zawartości CaO w produkcie)/100, co daje 1,9 t/ha. W przypadku stosowania wapna węglanowego można stosować pełną wyznaczoną dawkę CaO, uwzględniając reaktywność danego produktu.