Potas reguluje podstawowe procesy przemiany materii i wzrostu, reakcje fosforylacyjne przebiegają jedynie w obecności jonów potasu. Potas jest aktywatorem reakcji enzymatycznych regulujących m.in. nagromadzanie asymilatów i transport substancji organicznych.

Potas nagromadzony w komórkach liści zwiększa ich siłę ssącą oraz hydratację biokoloidów. Dzięki temu woda jest lepiej utrzymywana przez komórki, następuje wówczas zmniejszenie transpiracji (niski współczynnik transpiracji) i rośliny lepiej pobierają wodę glebową. Zapewnia to dobre przechodzenie wody przez komórki korzenia i jej transport w wiązkach przewodzących. Rośliny wystarczająco odżywione potasem zużywają mniej wody na wyprodukowanie suchej masy, są odporniejsze na suszę i przymrozki.

Właściwie żywienie potasem to także większa zdrowotność roślin na choroby. W rzepakach dostatecznie zaopatrzonych w potas synteza białek zachodzi bez zakłóceń i jest mniej wolnych aminokwasów w liściach, stanowiących źródło azotu dla grzybów pasożytniczych. Potas stymuluje także procesy syntezy tłuszczu i cukrów prostych.

Potas występuje w większych stężeniach w roślinach młodych niż w starszych. Objawy niedoboru mogą przybierać różne formy w zależności od nasilenia braków składnika. Na roślinach rzepaku obserwuje się początkowo niebieskozielone zabarwienia liści, żółte plamy, liście od brzegów przybierają brunatnoczerwoną barwę. O niedostatku potasu w roślinach świadczy zwiędły pokrój rośliny - liście zwłaszcza starsze więdną, stają się wiotkie; matowe, niebieskozielone, czasem może objawiać się lekka chloroza, szczególnie między żyłkami. Na starszych liściach występuje brązowienie wierzchołków, zasychanie brzegów liści i zwijanie się do góry albo brązowe plamy, zwykle w pobliżu brzegu.