Powodem zwiększonego zagrożenia rzepaku ze strony szkodników łuszczynowych są obserwowane zmiany klimatyczne, uproszczenia agrotechniczne oraz uprawa nowych odmian rzepaku o delikatnych, cienkich łuszczynach.

Na plantacjach rzepaku ozimego pierwsze chrząszcze chowacza podobnika pojawiają się, gdy rzepak jest w fazie luźnych pąków kwiatowych, a niekiedy wcześniej. Masowy przelot chrząszczy odbywa się w okresie początku kwitnienia rzepaku ozimego, gdy temperatura powietrza osiągnie 18oC. Największe zagrożenie dla upraw rzepaku powoduje chowacz podobnik w okresie, gdy pierwsze łuszczyny rzepaku mają 2-4 cm długości.

Chrząszcze chowacza podobnika długości od 2,5 do 3 mm, barwy ciemnoszarej, na środku przedplecza mają jaśniejszą wąską linię. Pokryte są gęstymi białawymi łuskami oraz mają czarno -brunatne stopy odnóży. Samice zaczynają składać jaja, gdy pierwsze łuszczyny osiągają długość od 1 do 3 cm. Samica wygryza mały otworek i do środka składa tylko jedno jajo. Wylęgająca się po 8 do 9 dniach larwa żeruje wewnątrz łuszczyny na zalążkach nasion, jedna w łuszczynie. Larwa długości ok. 5 mm, biała z brunatną głową zjada od 3 do 7 nasion. Na zewnątrz uszkodzone łuszczyny można rozpoznać po lekkim zgięciu w miejscu, gdzie złożone zostało jajo, oraz po wygryzionym otworze o średnicy ok. 0,8 mm, przez który dorosła larwa opuściła łuszczynę. Larwy przepoczwarczają się w glebie. W lipcu i sierpniu młode chrząszcze przemieszczają się z plantacji na sąsiadujące żywopłoty lub na skraj lasu. Chrząszcze zimują w warstwie ściółki. Chowacz podobnik wydaje tylko jedno pokolenie w ciągu roku. Duże znaczenie mają pośrednie skutki żerowania - przygotowanie warunków do składania jaj dla dużo groźniejszego pryszczarka kapustnika.