Chowacze łodygowe nalatują na rzepak ozimy już pod koniec zimy i wczesną wiosną. Wiosną największe zagrożenie dla rzepaku ozimego stanowią chowacze łodygowe: chowacz brukwiaczek, chowacz czterozębny oraz chowacz granatek występujący w niewielkim nasileniu.

Pierwszym szkodnikiem, jakiego możemy zaobserwować wiosną na rzepaku, jest chowacz granatek. Często już pod koniec lutego, w temperaturze 40C glebę opuszczają zimujące na plantacjach rzepaku dorosłe osobniki. Masowy lot odbywa się w temperaturze około 120C. Są to chrząszcze długości 3 mm, owalne, dość wypukłe, czarne o granatowych pokrywach. Samice składają jaja u nasady roślin.

Larwy wgryzają się do pędów i szyjki korzeniowej. Po przepoczwarczeniu w glebie, pod koniec lata pojawiają się młode chrząszcze przylatujące jesienią na plantacje rzepaku ozimego. Uszkodzenia powodowane przez tego szkodnika są podobne do uszkodzeń występującego później chowacza czterozębnego.

Na wiosnę ogonki liściowe i pędy rzepaku ozimego zaginają się, łamią i gniją, wewnątrz widać żerujące jasnokremowe larwy. Roślina gnije także od szyjki korzeniowej, która nabrzmiewa z powodu żerowania w niej wielu larw.

Bardzo dobrym środkiem pomocniczym do ustalenia terminu zwalczania szkodników rzepaku są żółte naczynia, które wystawia się w styczniu na plantacje wypełnione wodą z dodatkiem środka zmniejszającego napięcie powierzchniowe (płyn do mycia naczyń). Przy ciepłych zimach pierwszy nalot chowacza brukwiaczka może odbyć się już pod koniec stycznia, dlatego żółte naczynia powinno się wystawić na pole odpowiednio wcześnie.

Żółte naczynia należy kontrolować regularnie, aby zaobserwować naloty szkodników na plantacje rzepaku ozimego.

Zabieg należy wykonać po stwierdzeniu obecności szkodników w żółtym naczyniu, zgodnie z progami szkodliwości.

Groźnym szkodnikiem rzepaku ozimego jest chowacz brukwiaczek. Nalot na plantacje rzepaku może nastąpić już przy wzroście temperatury do 60C. Bardzo trudno jest ustalić termin nalotu brukwiaczka na plantacje ze względu na krótki kulminacyjny nalot na uprawę. Jest to chrząszcz długości od 3,2 do 4 mm, ciało i pokrywy jednolicie szare, bez plamek, nogi długie, silnie zbudowane. Jaja składane są do otworów wygryzionych w młodych częściach łodyg, najczęściej około 1 cm poniżej wierzchołka pędu. Larwa biało-żółta z ciemniejszą głową, beznoga, długość 7 mm. Larwy żerują wewnątrz łodygi, co objawia się zahamowaniem wzrostu rośliny, okaleczone miejsca wydłużają się, tworząc cienkie rynny, zgrubienia oraz skrzywienia w kształcie litery S, następnie łodygi pękają. Po opuszczeniu łodygi larwy przepoczwarczają się w glebie na głębokości od 2 do 8 cm, a pojawiające się po 14-20 dniach chrząszcze zimują tam do wczesnej wiosny. Duże straty występują zwłaszcza gdy stosuje się uproszczenia w uprawie oraz podczas niskiego poziomu nawożenia rzepaku.