Do najlepszych przedplonów rzepaku zalicza się różne rodzaje roślin bobowatych. Ze względów przyrodniczych i ekonomicznych rzepak uprawia się jednak z reguły po zbożach, a wśród nich najczęściej po ozimym i jarym jęczmieniu oraz po ozimych formach pszenicy i pszenżyta. Wzrost udziału rzepaku w stosowanych płodozmianach zwiększa ryzyko wystąpienia agrofagów, w tym chorób pochodzenia grzybowego.

Czynnikiem, który wpływa na opłacalność uprawy rzepaku, jest jego zimotrwałość, która w dużym stopniu zależy od jesiennego wzrostu i rozwoju roślin. Do cech, które mówią o przystosowaniu roślin do przezimowania, należy budowa systemu korzeniowego - jeśli jest mocny jesienią, to pozwala na dobry rozwój wiosenny. Wyniki badań wskazują, że przedplon zbożowy w porównaniu z rzepakiem uprawianym po rzepaku wpływa korzystnie na przezimowanie roślin (wykres. 1).

Obsada roślin jest ważnym czynnikiem wpływającym na plon rzepaku, a równomierne zagęszczenie roślin na jednostce powierzchni warunkuje stabilność plonowania. Wraz ze zwiększeniem udziału rzepaku w zmianowaniu wzrasta ryzyko wystąpienia jego samosiewów. Znaczna część nasion osypanych przy zbiorze rzepaku staje się chwastami i powoduje "zanieczyszczenie" plantacji. W związku z pojawiającymi się samosiewami obsada roślin rzepaku uprawianego po rzepaku niejednokrotnie jest wyższa w porównaniu z tą, jaką obserwuje się dla rzepaku uprawianego po zbożach. Mniejsza obsada roślin rzepaku uprawianego po zbożach istotnie zwiększa liczbę łuszczyn (wykres. 1). Warunki wilgotnościowe i słabsze zwarcie łanu rzepaku uprawianego po zbożach, który charakteryzuje się niższą obsadą, nie sprzyjają infekcji i rozwojowi chorób grzybowych, stąd stosując prawidłowy płodozmian, zmniejszymy ryzyko wystąpienia chorób.