Soja ma dobrze rozwinięty system korzeniowy, dlatego dobrze znosi suszę. Straty wody są ograniczane dzięki owłosieniu roślin oraz zdolności do zjawiska heliotropizmu. Polega ono na tym, że pojedyncze listki mogą poruszać się zależnie od zmieniającego się oświetlenia. Dlatego wyróżnia się trzy położenia liści soi: dzienne, nocne i południowe. W położeniu południowym listki przyjmują ustawienie równoległe w stosunku do oświetlenia i wystawiają się do niego jak najmniejszą powierzchnią. Takie ustawienie liści występuje podczas wysokiej temperatury i dużego nasłonecznienia, przy jednoczesnym braku wody w glebie.

Gleba i przedplon
Soja wymaga gleb żyznych i przewiewnych: gleb kompleksu pszennego bardzo dobrego (kompleks 1) i pszennego dobrego (kompleks 2), a nawet pszennego wadliwego (kompleks 3). Nie znosi gleb nadmiernie zwięzłych, kwaśnych, a najodpowiedniejsze są o odczynie obojętnym o pH = 6-7.

Soję najczęściej uprawia się po zbożach. Może być także uprawiana po roślinach okopowych, ale w trzecim roku po oborniku. Jedynie na glebach lżejszych może wchodzić na pole po roślinach okopowych w drugim roku po oborniku. Soja wysiewana po roślinach okopowych zwykle przedłuża wegetację, ale może lepiej plonować niż uprawiana po zbożach. Nie może wracać na to samo pole częściej niż co 4 lata, ale w rejonach, gdzie uprawiana jest po raz pierwszy może być wysiewana na tym samym polu przez dwa lata bez zmniejszenia plonu.