Zjawisko suszy jest wynikiem okresów bez opadów występujących w trakcie wegetacji oraz rejestrowanego jednocześnie wzrostu średniej temperatury dobowej w miesiącach od kwietnia do października. Jak podkreślił Marek Krysztoforski z Centrum Doradztwa Rolniczego – oddział w Radomiu, częstotliwość susz jest coraz większa. Jednocześnie wzrasta obszar ich występowania. Szczególnie odczuwalne są one w województwach: kujawsko-pomorskim, wielkopolskim i łódzkim. W tych rejonach niedobór wody stanowi czynnik środowiskowy bardzo silnie limitujący wysokość plonów i to w sytuacji, gdy poziom plonowania szeregu gatunków roślin wzrósł na przestrzeni minionych 30 lat. Uprawiane dziś odmiany odznaczają się wysokim potencjałem plonowania, ale jednocześnie do jego realizacji potrzebują więcej wody, niż wcześniej uprawiane odmiany ekstensywne. Woda jest tym czynnikiem produkcyjnym, którego nie może zastąpić żadnym innym. Zapotrzebowanie na nią związane jest z gatunkiem i fazą rozwojową, a wzrasta w miarę przyrostu masy oraz transpiracji.

W roślinie woda spełnia różnorodne funkcje. Decyduje o pobraniu składników mineralnych i ich transporcie, stanowi niezbędny substrat procesu fotosyntezy, ma bezpośredni wpływ na regulację temperatury i przebieg szeregu procesów biochemicznych, co w konsekwencji wpływa na plon. W trakcie wzrostu i rozwoju roślin jest stale niezbędna. Niemniej wyróżniamy trzy okresy krytycznego zapotrzebowania na nią. W przypadku roślin zbożowych przypadają one na fazy: kiełkowania i wschodów, strzelania w źdźbło – kłoszenia, wykształcania i nalewania ziarna.
Do oceny zasobności wodnej danego obszaru gruntów rolniczych wykorzystywany jest klimatyczny bilans wodny (KBW) będący różnicą między ilością opadów a wielkością ewapotranspiracji obejmującej transpirację (parowanie z roślin) oraz ewaporację (parowanie z gruntu). W warunkach Polski wskaźnik ten jest ujemny, czyli w sezonie wegetacyjnym parowanie jest większe od ilości opadów deszczu. Prelegent wskazał na kilka rozwiązań służących ograniczeniu skali niedoboru wody dla roślin. Wśród nich wymienił m.in.:

• zachowanie poprawnej struktury gleby,
• regulowanie jej odczynu,
• korzystanie z systemu uproszczonej uprawy gleby,
• uprawę gatunków/odmian silnie korzeniących się,
• troskę o maksymalnie długie okresy pokrycia gleby przez rośliny,
• usuwanie podeszwy płużnej,
• nawadnianie prowadzone w sposób kontrolowany wspomagane przez narzędzia rolnictwa precyzyjnego.