Pierwotnym źródłem zakażenia młodych siewek jęczmienia są porażone nasiona, resztki pożniwne, zakażone samosiewy jęczmienia lub jęczmień wysiany w międzyplonach, który zazwyczaj z przyczyn ekonomicznych nie jest traktowany zaprawami.

Jęczmień może ulec porażeniu praktycznie we wszystkich fazach rozwoju. Rozwojowi choroby sprzyja wysoka wilgotność powietrza (około 80 proc) i temperatury w przedziale od 10 do 25 °C (optymalnie od 15 do 20 °C). Zarodniki roznoszone są przez wiatr na stosunkowo małe odległości.

Do rozprzestrzeniania się choroby najczęściej dochodzi poprzez stosowanie zainfekowanego materiału siewnego. Rozwojowi z kolei sprzyja wybór odmian podatnych na porażenie, zbyt gęsty siew oraz występowanie na przemian deszczowej i pogodnej pogody.

W celu ograniczenia choroby największe znaczenie ma prawidłowe zaprawianie materiału siewnego fungicydami o działaniu wgłębnym lub systemicznym. Zaprawianie ziarna chroni jęczmień przed porażeniem do początku fazy strzelania w źdźbło. Do tego celu można użyć takich zapraw jak: Astep 225 FS – (imidachlopryd, protiokonazol), Baytan Trio 180 FS (triadimenol, fluoksastrobina, fluopyram), Lamardor 400 FS (protiokonazol, tebukonazol), Systiva 333 FS –(fluksapyroksad).

Jeśli objawy pojawia się w trakcie wegetacji jesiennej można zastosować także fungicydy nalistne (najczęściej do wyboru mamy te z grypy triazoli). Przed wyborem preparatu należy jednak sprawdzić czy dany środek ma stosowaną rejestrację do zwalczania tej choroby w okresie jesiennym.