Im odmiana jest wcześniejsza, tym okres wegetacyjny jest krótszy. Z wczesnością związana jest plenność kukurydzy. Odmiany wcześniejsze wydają niższy plon, a te o wyższym FAO plonują wyżej. Mieszańce średnio późne plonują lepiej niż wczesne (o 5-15 proc.).

Odmiany wczesne plonują niżej, ale odznaczają się największym udziałem kolb i gwarantują zebranie ziarna o około10–20 dni wcześniej o wilgotności około 25–30 proc. Mieszańce średnio wczesne dojrzewają o około 11–12 dni, a średnio późne o 23–26 dni później niż wczesne. Mieszańce średnio późne plonują lepiej niż wczesne (o 5-15 proc.), lecz cechują się niższym udziałem kolb i późniejszym terminem dojrzewania niż odmiany wczesne. Najmniejszym udziałem kolb i zarazem najwyższym plonowaniem charakteryzują odmiany późne. Trzeba jednak pamiętać, że wybierając zbyt późną odmianę wzrastają nakłady na suszenie ziarna, którego wilgotność przy zbiorze jest za wysoka.

W warunkach naszego kraju zalecane są odmiany o wczesności do 280 FAO. Uprawa odmian późniejszych jest ryzykowna i decydować się na nią mogą rolnicy gospodarujący w cieplejszych regionach Polski. Należy pamiętać, że im późniejsza i wyższa odmiana, tym rzadziej powinna być siana.

System cyfrowych oznaczeń grup wczesności zwanych liczbami FAO dzieli odmiany na 9 klas wczesności, określanych trzema cyframi. Każda cyfra ma swoje znaczenie: pierwsza określa podstawową klasę wczesności, druga grupę wczesności w ramach podstawowej klasy, a trzecia barwę ziarniaka–cyfry parzyste i zero to ziarniaki o zabarwieniu żółtym, a nieparzyste to białe.

W naszym kraju powszechnie wykorzystywany jest dodatkowy, opisowy podział odmian:
• Do FAO 190 – odmiany bardzo wczesne
• FAO 200-220 – odmiany wczesne
• FAO 230-240 – odmiany średnio wczesne
• FAO 250-290 – odmiany średnio późne
• FAO 300 i powyżej – odmiany późne