Drugim ważnym kryterium jest wielkość plonu ziarna. Do najwyżej plonujących zalicza się odmiany: Bolina, Mauritia, Sebastian, a następnie Żeglarz, Philadelphia, Stratus i Annabell. Biorąc pod uwagę repartycję nasienną, największą powierzchnię plantacji nasiennych zajmowały w ostatnich latach odmiany: Jersey, Stratus, Sebastian, Granal i Prestige.

W związku z tym, że występuje u nas przewaga gleb o zbyt niskim pH, to w przypadku konieczności uprawy jęczmienia na glebach lekko kwaśnych należy wysiewać odmiany o pewnej tolerancji na obecność w glebie jonów glinu – Brenda, Rasbet i Granal, a unikać najbardziej wrażliwych – Barke, Prosa i Rudzik. Z uwagi na ujemny związek plonu ziarna z zawartością białka, w warunkach niesprzyjających uzyskaniu dużego plonu (słabsza gleba, opóźniony termin siewu) należy wysiewać odmiany o szczególnie niskiej zawartości białka w ziarnie – Mauritia, Sebastian, a w następnej kolejności Jersey, Barke, Żeglarz, Basza i Toucan. Przy uprawie na najżyźniejszych glebach ważna jest duża odporność roślin na wyleganie, jaką wykazują odmiany: Sezam, Poldek, Sebastian, Żeglarz, Philadelphia, Nadek, Johan i Binal.

Obecnie uprawiane odmiany browarne cechują się dobrym wyrównaniem ziarna, a ich celność (wg COBORU) waha się w granicach 87–92 procent. Najwyższą celnością ziarna wyróżniają się odmiany: Sezam, Granal, Hanka i Johan. Ważną cechą odmianową jest odporność na choroby. Najlepszą ogólną odporność na choroby wykazują odmiany: Basza, Żeglarz i Philadelphia, a następnie Binal, Class, Lailla i Toucan. Biorąc pod uwagę ważniejsze cechy charakterystyczne odmian jęczmienia, zwłaszcza wartość browarną i plon ziarna, można uznać za najbardziej przydatne do uprawy na cele browarne następujące odmiany: Mauritia, Żeglarz i Sebastian, a ponadto Toucan, Class i Basza.

Uprawa, nawożenie
Zaleca się wykonanie orki przedzimowej na głębokość 15–18 cm w stanowisku po okopowych, a 22–25 cm w stanowisku po pszenicy. Uprawę wiosenną ogranicza się do kultywatorowania i bronowania lub zastosowania agregatu uprawowego.
Wielkość dawek fosforu, potasu i magnezu zależy od zawartości przyswajalnych form tych pierwiastków w glebie oraz przewidywanego plonu jęczmienia i związanego z tym ich pobrania z gleby. Na przewidywany plon wskazują warunki glebowo-agrotechniczne danego pola i wielkość plonów roślin wcześniej uprawianych. Zaleca się nawożenie fosforem w ilości 30–70 kg P2O5/ha, potasem – 40–90 kg K2O/ha i magnezem – 20–45 kg MgO/ha. Górne z polecanych dawek należy stosować przy niskiej zawartości tych pierwiastków w glebie i przy oczekiwanym wysokim plonie jęczmienia, a dolne – przy wysokiej zasobności gleby. Zaleca się jesienne stosowanie tego nawożenia przed orką przedzimową. Na glebach lżejszych, co najmniej średnio zasobnych w PKMg, można nawozić wiosną przed kultywatorowaniem.

Azot jest pierwiastkiem silnie wpływającym na wzrost plonu ziarna i słomy (do pewnej granicy) i na wzrost zawartości białka w ziarnie. Dawka azotu pod jęczmień browarny nie może być tak duża, jak na cele pastewne i kaszarskie, aby nie dopuścić do zbyt wysokiej zawartości białka ujemnie wpływającej na jakość browarną. Ustalenie jego optymalnej dawki jest trudne, gdyż zależy ona od trafnego określenia zasobności gleby w ten składnik. Większej zasobności można spodziewać się na glebach zwięzłych (kompleks pszenny bardzo dobry lub dobry), w stanowisku po okopowych (zwłaszcza po burakach). W takich warunkach optymalną dawką jest 25–30 kg N/ha. W stanowisku po pszenicy można zalecać 35 kg N/ha na kompleksach pszennych i 45 kg N/ha na kompleksie żytnim bardzo dobrym. W wypadku wysokiego plonowania pszenicy (powyżej 6 t/ha) dawki te należy zwiększyć o 10–15 procent.