Także w obu uprawach zalecany jest etefon. W przypadku tej substancji czynnej zabiegi w pszenżycie należy wykonać wcześniej - od pierwszego kolanka do początku fazy liścia flagowego, w życie pierwsze zabiegi powinny być wykonane w tym samym terminie, ale można je aplikować aż do okresu poprzedzającego kłoszenie. Dawki są tej samej wysokości (1,0 l/ha). Istnieją różnice w zaleceniach trineksapaku etylu. Jedynie Optimus 175 EC jest zalecany identycznie w obu zbożach. Pozostałe, czyli Golden Trinexs 250 EC, Modus 250 EC i Proteg 250 EC, w pszenżycie zalecane są w fazie pierwszego i drugiego kolanka, natomiast zgodnie z etykietą w życie można je stosować do fazy w pełni rozwiniętego liścia flagowego. Możliwości skracania źdźbła w pszenżycie ozimym kończą się na wykorzystaniu fabrycznej mieszaniny chlorek mepikwatu + proheksadion wapnia, zalecanej w całej fazie rozwoju liścia flagowego.

Skracanie źdźbła owsa obejmuje fazę od pierwszego do piątego kolanka.

W tym terminie można stosować środki zawierające CCC. Minimalnie krótszy termin, bo do czwartego kolanka, jest optymalny dla stosowania trineksapaku etylu, chociaż niektóre ze środków zawierających tę substancję czynną zgodnie z zaleceniami można stosować tylko do drugiego kolanka.

Analizując tabele głównie pod kątem terminów stosowania poszczególnych preparatów o takich samych substancjach czynnych, można wywnioskować, że proces skracania źdźbła poszczególnych zbóż niejednokrotnie znajduje się w szerszym zakresie faz rozwojowych, niż to jest podane dla pojedynczego środka. Omówione substancje czynne retardantów można podzielić na dwie podstawowe grupy. Do jednej z nich, określonej jako inhibitory giberelin, zalicza się CCC, trineksapak etylu oraz mieszaninę chlorek mepikwatu + proheksadion wapnia. Charakteryzują się tym, że skracają międzywęźla, na które zostały zastosowane i kolejne dwa, a więc ich działanie jest wydłużone.

Etefon jest generatorem etylenu. Jego działanie jest doraźne i w efekcie skraca i usztywnia międzywęźle, na które został zastosowany.