W północno-wschodniej części kraju zarówno warunki klimatyczne, jak i znaczny udział gleb lekkich, zakwaszonych eliminuje z uprawy wiele gatunków roślin. Stąd w strukturze zasiewów dominują zboża. Według danych Głównego Urzędu Statystycznego, w ostatnich latach stanowią one ok. 77 proc. powierzchni zasiewów, z czego 15 proc. to pszenica ozima.

Wysoki udział zbóż wiąże się z koniecznością uprawy ich w monokulturze, co zawsze prowadzi do nasilonego występowania szkodników, chorób i chwastów. Konsekwencją są rosnące nakłady na środki ochrony roślin i spadek plonów. Występowanie chorób grzybowych wpływa znacząco na jakość plonu oraz na jego wysokość. W wypadku pszenicy bardzo duże znaczenie ma zdrowotność dwóch górnych liści - podflagowego i flagowego, a także kłosa.

W Terenowej Stacji Doświadczalnej w Białymstoku w latach 2011-2012 zespół prowadzony przez autora prowadził doświadczenia polowe w pszenicy ozimej odmiany Bogatka, mające na celu sprawdzenie, jaki wpływ ma występowanie chorób grzybowych na wysokość plonu. Doświadczenia złożono w czterech kombinacjach, w skład których wchodziły poletka, na których nie była prowadzona żadna ochrona (kontrolne), poletka, na których zastosowany został herbicyd (Chwastox Turbo 340 SL) w dawce 2,5 l/ha w fazie krzewienia, poletka chronione fungicydem (Duett Ultra 497 SC) w dawce 0,6 l/ha dwa tygodnie po zastosowaniu herbicydu, i ponownie zabieg fungicydem (Amistar 250 SC) w dawce 0,8 l/ha w fazie pełnej dojrzałości mlecznej oraz poletka, gdzie została zastosowana pełna ochrona herbicyd i fungicydy (Chwastox Turbo 340 SL w dawce 2,5 l/ha w fazie krzewienia, Duett Ultra 497 SC w dawce 0,6 l/ha dwa tygodnie po zastosowaniu herbicydu i Amistar 250 SC w dawce 0,8 l/ha w fazie pełnej dojrzałości mlecznej). Zostały zastosowane fungicydy z dwóch różnych grup. Bardzo ważne jest, żeby dobierając fungicydy, zwrócić uwagę na substancje aktywną i wybierać dwa, a nawet trzy środki o różnych substancjach aktywnych i stosować naprzemiennie. Dzięki temu patogeny grzybowe nie będą miały możliwości uodpornienia się na jedną substancję aktywną i zwiększy się skuteczność ochrony. Choroby mniej wrażliwe na jedną substancję mogą być ograniczane skuteczniej przez kolejną.