Jęczmień ozimy uprawiany jest przede wszystkim na cele paszowe, chociaż ostatnio hodowla roślin promuje go (dwie odmiany) na cele browarne. W 2006 r. powierzchnia uprawy jęczmienia ozimego w Polsce wynosiła 155 tys. ha, czyli o 7 proc. więcej niż w 2005 r. Udział tej formy jęczmienia w strukturze zasiewów zbóż  w naszym kraju wynosi 2 proc. W ubiegłym roku powierzchnia uprawy jęczmienia ogółem (formy ozimej i jarej) wynosiła 1,2 mln ha i zwiększyła się o prawie 10 proc. w porównaniu do 2005 roku.

Wady i zalety
 Jęczmień ozimy ma najwyższy potencjał plonowania (obok pszenicy ozimej), wynikający z silnego rozkrzewienia produkcyjnego roślin. Plony ziarna form ozimych są większe w porównaniu z formami jarymi. Jego uprawa bywa jednak ryzykowna ze względu na małą mrozoodporność odmian. Z tym wiąże się m.in. koncentracja jego uprawy w zachodnich rejonach Polski. Likwidacja przemarzniętych plantacji tego zboża nie jest zbyt częsta, gdyż zazwyczaj podczas dużego mrozu występuje gruba pokrywa śnieżna chroniąca rośliny przed niską temperaturą. Przy długo zalegającym śniegu może jednak wystąpić znaczne przerzedzenie roślin jęczmienia poprzez porażenie pleśnią śniegową lub wyprzenie.
Jęczmień ozimy słabo toleruje kwaśny odczyn gleby, dlatego też w wypadku gleb zakwaszonych konieczne jest wapnowanie pod roślinę przedplonową.

W Polsce zaznacza się regionalne zróżnicowanie udziału powierzchni uprawy jęczmienia w strukturze zasiewów. Największy udział w zasiewach ma jęczmień w woj. opolskim (4,1 proc.) i w pasie województw zachodnich (po 2,5 proc.), a najmniejszy w woj. podlaskim (zaledwie 0,3 proc.). W porównaniu z wcześniejszymi latami zaznacza się jednak trend powolnego przesuwania się uprawy jęczmienia ozimego w kierunku wschodnim, co należy wiązać z postępem hodowlanym w zakresie zimotrwałości odmian.
W latach 2003–2005 średnio w kraju plony ziarna jęczmienia ozimego wynosiły 3,57 t/ha, a jarego – 3,12 t/ha. Najwyższe osiągano w południowo-zachodnim rejonie Polski, w woj. opolskim i dolnośląskim. Należy wiązać to z dość korzystnymi warunkami przyrodniczymi w tym rejonie kraju i wyższym poziomem kultury rolnej, w tym zużyciem nawozów mineralnych. Można zatem stwierdzić, że jest to rejon o wysokim udziale intensywnych  gatunków zbóż, zwłaszcza pszenicy.