W warunkach sprzyjających wyleganiu skrócenie źdźbła poprzez zastosowanie regulatorów wzrostu jest jedyną metodą mogącą ograniczyć bądź wyeliminować to zjawisko.

Wyleganie może być poważnym problemem. Polega ono na przewracaniu się roślin, przeginaniu w dolnych międzywęźlach lub nadłamywaniu źdźbła w jego części środkowej albo w strefie dokłosia. Straty w plonie są zależne od terminu wystąpienia wylegania. Największą obniżkę plonu stwierdza się w przypadku wylegnięcia łanu w okresie kłoszenia - początek dojrzałości mlecznej. Powoduje ono zmniejszenie płodności kłosa, zmniejszenie dorodności ziarna i zwiększenie ilości pośladu. Wyleganie występujące w końcowej fazie dojrzałości mlecznej lub później przyczynia się głównie do obniżenia walorów jakościowych ziarna. Ponadto wyleganie utrudnia mechaniczny zbiór zboża, a tym samym zwiększa koszty zbioru. Należy pamiętać, że wyległy łan zbóż jest bardziej podatny na czynniki chorobowe. Przy zwiększonej wilgotności powietrza, dużym uwilgotnieniu gleby oraz braku dostępu światła, niedocierającego w głąb takiego łanu, istnieje wysokie prawdopodobieństwo rozwoju chorób grzybowych.

Zboża rosnące na bardzo dobrych glebach, intensywnie nawożone azotem, są w pierwszej kolejności zagrożone wyleganiem. Sprzyjają temu lata o łagodnej zimie z umiarkowanymi opadami i ciepłej, wilgotnej pogodzie w maju i na początku czerwca. W takich warunkach łan zbóż jest gęsty i jeśli dodatkowo jest wysoki, to niewielki opad atmosferyczny połączony z wiatrem może doprowadzić do zjawiska wylegania.

Z reguły preparaty z grupy regulatorów wzrostu u zbóż hamują wzrost źdźbeł na długość, powodując ich skrócenie i usztywnienie, zwiększają średnicę i pogrubiają ścianę źdźbła, przez co roślina staje się bardziej stabilna. Pod wpływem większości zalecanych regulatorów wzrostu, rośliny zbożowe wykształcają grubsze i szersze blaszki liściowe, odznaczające się intensywnym ciemnozielonym

zabarwieniem. Zależnie od sposobu działania retardanta następuje skrócenie dolnych (np. za pomocą preparatów zawierających substancję aktywną chlorek chloromekwatu, czyli CCC) lub górnych międzywęźli (preparaty zawierające etefon). Z badań wynika, że redukcja długości źdźbeł może wynieść nawet do 40 proc. Dla przykładu preparat Medax Top 350 SC zawiera dwie substancje aktywne - chlorek mepikwatu oraz proheksadion wapnia. Jednym z regulatorów wzrostu jest trineksapak etylu znany pod nazwą handlową Moddus 250 EC (w pszenicy jest także zalecany z CCC).