Jęczmień w strukturze zasiewów zbóż zajmuje ok. 13,2 proc. Jest to gatunek uprawiany w Polsce na powierzchni ok. 1,1 mln ha. Na plantacjach jęczmienia obserwowana jest obecność wielu szkodliwych organizmów, których obecność przyczynia się do powstania strat w wysokości i jakości plonów ziarna.

Rośliny jęczmienia jarego są porażone przez: mączniaka prawdziwego zbóż i traw, pasiastość liści jęczmienia, plamistość siatkową, rynchosporiozę zbóż. Największe porażenie powierzchni blaszek liściowych odnotowano w przypadku plamistości siatkowej i pasiastości liści jęczmienia. Pierwsza z wymienionych chorób powoduje szkody o znaczeniu gospodarczym zwłaszcza w rejonach o umiarkowanej temperaturze i dużej wilgotności. Pierwsze objawy choroby mogą wystąpić na młodych liściach w postaci drobnych plam. W fazie strzelania w źdźbło na dolnych liściach plamy powiększają się i tworzą delikatną siatkę. Sąsiadujące ze sobą plamy łączą się, powodując obumieranie całych liści.

Wystąpienie pasiastości liści jęczmienia przyczynia się do znacznych strat plonu. Pierwsze objawy widoczne są w fazie strzelania w źdźbło. Na liściach pomiędzy nerwami pojawiają się pasy chlorozy. W miarę rozwoju choroby całe liście zamierają.

Na roślinach jęczmienia jarego obserwowano także szkodniki. Najczęściej występują: skrzypionki, mszyce, wciornastki, niezmiarka paskowana oraz pryszczarkowate. W ostatnich latach w największym nasileniu występują skrzypionki. Żer larw skrzypionek w warunkach masowego ich wystąpienia ma duże znaczenie gospodarcze. Powoduje uszkodzenie aparatu asymilacyjnego liści, przede wszystkim flagowych i podflagowych, mających decydujący wpływ na tworzenie plonu i suchej masy ziarna.

W niektórych regionach kraju w coraz większym nasileniu na zbożach pojawiają się mszyce, które także stanowią istotne zagrożenie dla wielu roślin. Mszyce szkodzą roślinom w sposób bezpośredni przez wysysanie soków, wprowadzanie toksycznej śliny, jak też pokrycie powierzchni roślin słodką wydzieliną, tzw. rosą miodową. Stanowi ona znakomite podłoże do rozwoju grzybów sadzaków, które tworzą przypominający sadzę, czarny nalot na liściach. Same sadzaki nie uszkadzają roślin, jednak ich obecność na powierzchni liści utrudnia do nich dostęp światła, a tym samym spada efektywność fotosyntezy. Efektem końcowym jest wyraźne obniżenie plonu.