Po zimie na roślinach jęczmienia ozimego występował mączniak prawdziwy i plamistość siatkowa. Na plantacjach, gdzie nie wykonano oprysków przeciwko mszycom na jesieni, uszkodzenia przez nie spowodowane stały się bramą wejścia dla sprawców chorób. Na tych polach obserwuje się silne porażanie przez grzyby chorobotwórcze, a na osłabionym jęczmieniu widoczne są objawy fuzaryjnej zgorzeli podstawy źdźbła i korzeni. Gdzie w tym przypadku porażeniu przez sprawcę ulegają korzenie i podstawa źdźbła jęczmienia. Pierwsze objawy widoczne są w fazie strzelania w źdźbło, ale najwyraźniejsze po wykłoszeniu. Pochwy liściowe zmieniają barwę z zielonej na brązową. Początkowo mogą to być brunatne lub brązowe smugi, kreski oraz plamy, które mają kształt nieregularny i są to typowe objawy choroby. W niektórych miejscach występuje też zbrązowienie całej podstawy źdźbła i korzeni. W wyniku infekcji porażone korzenie brązowieją i gniją. Końcowym etapem fuzaryjnej zgorzeli podstawy źdźbła i korzeni jest całkowite, przedwczesne zamieranie porażonych pędów i bielenie kłosów, a ziarno jest niedorodne.

Ponadto panująca aura pogodowa w okresie wczesnowiosennym sprzyjała dalszemu rozwojowi patogenów. Na roślinach jęczmienia ozimego odnotowuje się też pleśń śniegową, fuzariozy, łamliwość podstawy źdźbła. Wiosną objawem łamliwości są jasne plamy u podstawy źdźbła. Zazwyczaj wydłużone, koloru jasnobrązowego, na środku spękane. Plamy widoczne są na pochwach liściowych, które zazwyczaj są nieco mniejsze niż na źdźble. Przy bliższej obserwacji plamy można dostrzec grzybnię sprawcy choroby w postaci czarnego delikatnego nalotu.

W tej chwili konieczny będzie zabieg ochronny w fazie strzelania źdźbło obejmujący swoim zakresem jak największe spektrum zwalczanych chorób, które występują w uprawie.